Berichten

Verslag GP Romilly-sur-Seine (Amateurs)

Het groen-witte Ahoy tricot was tijdens de tweedaagse van Romilly weer goed vertegenwoordigd. Zes Ahoyers gingen op twee uitdagende omlopen van zo’n 80 km de strijd aan met de tegenstanders, het geaccidenteerde parcours en de wisselende weersomstandigheden. Met name Lennert van Straten, op het laatste moment aan de selectie toegevoegd, maakte veel indruk.

Tijdens het pinksterweekend trokken zes Ahoyers naar het Franse Romilly-sur-Seine, voor een tweedaagse die inmiddels een traditie is geworden binnen de club. Joram Grootveld, Tim Breugem, Jacco Vermeer, Krijn Huijzer, Lennert van Straten en oudgediende Teun Veken moesten de eer hoog zien te houden – de twee voorgaande edities werden namelijk afgesloten met winst in het algemeen klassement.

De fietsende bromsnor Krijn Huijzer werd door wegkapitein Veken voor de eerste etappe aangewezen als kopman voor het geval het op een pelotonsprint zou uitlopen. ‘Krijn is de enige van ons die dit seizoen bewezen heeft in de sprint zijn mannetje te staan. Bovendien hoopten we dat Krijn met zijn imponerende fysiek die kleine Fransmannetjes angst zou inboezemen,’ aldus Veken. Helaas zakte de gewezen kopman op jammerlijke wijze door het ijs. Al bij de eerste serieuze schifting zat Huijzer met zijn – naar eigen zeggen – goede benen aan de verkeerde kant van de breuk. De overige vijf Ahoyers waren wel goed bij de les en zaten mee in de voorste groep waarin in de stromende regen op het scherp van de snede werd gekoerst. Na een spervuur van aanvallen ontsnapte uiteindelijk een kopgroep van acht man, onder wie Lennert van Straten en Teun Veken.

In deze kopgroep zaten helaas ook drie renners van het Belgische Pepinster Primeurs Cycling Team en zij buitten hun overtal en sprintkwaliteiten optimaal uit. Veken eindigde 5e, Van Straten 6e, beiden op 2 seconden van de winnaar. Op ongeveer een halve minuut volgde het groepje met Grootveld, Vermeer en Breugem.

In de tweede etappe, die onder een stralende zon werd verreden, werd er buitengewoon tactisch gekoerst. Voor het grootste deel lag het tempo laag, maar op het enige klimmetje van de 6km lange omloop werd hard doorgetrokken. Met nog drie ronden te gaan ging het spel echt op de wagen en alleen de ijzersterke Van Straten wist zijn karretje aan te haken bij een op hol geslagen trio van het Pepinster Cycling Team. In de laatste ronde kwam de Rotterdamse hardrijder natuurlijk zwaar onder vuur te liggen, maar hij wist alle aanvallen te pareren en sprintte uiteindelijk naar een knappe tweede plaats. Omdat er niet met MyLaps gereden werd en onduidelijk was wat de precieze tijdsverschillen waren, was het afwachten wat de stand in het eindklassement zou zijn.

Na urenlang juryberaad toverde de wedstrijdleiding een einduitslag tevoorschijn die helaas niet klopte. Van Straten was 3e geworden, maar bleek na bestudering van de daguitslagen eigenlijk recht te hebben op een ex aequo 1e plaats. ‘Natuurlijk had ik graag mijn momentje op het podium willen pakken,’ aldus een geëmotioneerde Van Straten. ‘Maar al met al mag het de pret niet drukken. Dit was een prachtig weekend. Ik wil bij deze ook graag mijn ploeggenoten en de ploegleiding bedanken voor het vertrouwen dat zij in mij hadden.’

Jacco Vermeer, de 23-jarige orchideeënkweker uit Bleiswijk wiens contract aan het einde van het seizoen afloopt, had gehoopt in Romilly zijn marktwaarde nog wat verder omhoog te schroeven. ‘Daar kunnen we kort over zijn,’ aldus Vermeer. ‘Dat is niet gelukt. Het is duidelijk dat ik dit jaar grote stappen vooruit heb gezet, maar de grote overwinning waarop ik hoopte, is er nog niet van gekomen. Waar dat aan ligt? Tja, ik ben nog jong en koers nog niet zo lang. Ik denk dat ik vooral de grenzen van mijn fysieke en mentale mogelijkheden nog moet ontdekken.’

Rotterdams Kampioenschap: het was koers!

Het was een heerlijke lentedag. Wel wat winderig, maar het zonnetje was aanzienlijk minder waterig dan de verregende voorbije weken. Met een graad of 14 gingen zelfs de mouwstukken gedurende de koers uit. Perfecte weersomstandigheden voor een kampioenschap!

B-klasse

Om 11:00 uur gingen de B-klasse en D(ames)-klasse van start. Een rijk gevuld peloton maakte zich eigendom van ons 1550 meter lange parcours. Een mooi tafereel voor het aanwezige publiek. De zon weerkaatste op de glimmende fietsen, helmen, schoenen, brillen en benen van de renners. Het gemoedelijke geluid van een in vaart voorbijsnellend peloton was iedere 2 minuten te aanschouwen voor het publiek dat onder het genot van een drankje toekeek.

Vergezeld door één van de eerste echte lente-zonnestralen alsook een straf windje, gingen 78 renners in de B-klasse van start aan het Rotterdams Kampioenschap. RWC Ahoy was erg goed vertegenwoordigd, dus dat gaf hoop op een groen-wit podium. Alhoewel de groen-witte klasbakken uit de sport- en funklasse met goede hoop van start gingen, konden het peloton alsmede RWC Ahoy zich helaas niet organiseren om de 2 vroege koplopers terug te halen. Ondanks diverse pogingen om er alsnog een snok aan te geven. Ook de poging van Jacco Vermeer en Arno Niewold mocht niet baten. Alhoewel deze poging hoopgevend leek, was het peloton toch onverbiddelijk. Waar Kasper Schotte de overwinning pakte en Edward Sol tweede werd, sprintte Arjen Hoogenboom in het peloton naar de 3de plaats. Geen groen-wit podium, maar wat stof tot nadenken wat betreft de RWC Ahoy ‘teamstrategie’. Desalniettemin… het mocht uiteindelijk de sportpret niet drukken! Gaaf om zoveel groen-wit te zien tijdens het Rotterdams Kampioenschap!

D-klasse

In de damescategorie ging Inge Mostert er met het eremetaal vandoor. Ze reed een tactische slimme koers en beschikte aan het eind van de rit over de beste benen.

A-klasse

Vanaf 12:30 uur was het de beurt aan de A-klasse met hierin een groot aantal elite, belofte, junioren en amateur-renners. Door de wind was het lang een ”jojo-koers”. Hollen en stilstaan. Soms volledig stilvallen. Nadat dit koersverloop al menig renner parten begon te spelen ontstond er een kopgroep van 3 man met Erik de Niet (Mooi Jong), Peter Fils (Spartaan) en Bram Boog (RWC Ahoy). Laatstgenoemde liet zien een grote stap te hebben gezet ten opzichte van verleden jaar door vanaf de start voorin mee te koersen tussen de sterkste renners in koers. Edo Maas zag het gevaar en waagde, na het al eens geprobeerd te hebben, een poging bij het drietal te geraken. Paul Bakker reed op zijn beurt naar Maas toe. In het peloton reden Alastair Carr en Ruben Hoogland in één ruk naar de kop, waarna de kopgroep een 7-tal renners telde. Na deze ”reformatie” werd er direct samengewerkt om de voorsprong uit te bouwen. Het verschil werd al snel uitgebouwd tot een goede minuut.

Het werd al snel duidelijk dat de sterkste renners in de kopgroep reden en dat de podiumplekken ten prooi zouden vallen aan de kopgroep van zeven. Tot het ingaan van de laatste 2 ronden werd er nauw samengewerkt. Erik de Niet waagde een poging maar werd direct gepareerd. Nadat De Niet het nog een keer probeerde en wederom gepareerd werd had niemand meer zin om weg te rijden. Hoogland rekende zich rijk met de wetenschap over de rapste sprint te beschikken. Bij het ingaan van de laatste bocht zette Hoogland zich aan kop, om deze vervolgens niet meer af te geven en naar de titel te sprinten. Edo Maas werd tweede, gevolgd door Peter Fils.

Klik hier voor de volledige uitslag.