Junior Maikel Zijlaard tekent contract bij Axeons Hagens Berman

door Fedor Slegtenhorst

Hij had de trofee weggezet, ‘want die was een beetje zwaar’. Aan niets zag je aan hem dat hij zojuist de Ronde van Vlaanderen voor Junioren had gewonnen. Hij leek meer het jochie van Ahoy dat zojuist met veel plezier had meegefietst in een plaatselijke jeugdronde. Had toen geld ingezet op deze uitkomst en je was een rijk man geweest. Zelfs bij de Nieuwelingen nog was hij niet hèt grote talent. Sterker nog, hij weet wat het is om keihard gelost te worden en dat is misschien wel de sleutel tot zijn karakter. Hij is bijna een anti-ster; een doodgewone jongen uit Rotterdam die zich nooit laat imponeren door de omstandigheden. Hij stopt zich liever een beetje weg. Maar zoals ik eerder schreef, laat je daardoor niet foppen. Het mes zit altijd tussen de tanden.

Hij had één doel. Wielrenner worden, want dat wilde hij het allerliefst. Jaar na jaar, dag na dag, werkte hij met papa Ron aan zijn droom. Lossen was geen optie meer, hij moest en zou laten zien wat hij in zich had. Stapje voor stapje ging hij de afgelopen jaren vooruit. Elk stapje hogerop vereiste meer vastberadenheid en werd het mes nog iets steviger tussen de tanden geklemd. De punt werd elke training, elke wedstrijd iets scherper geslepen. Tot het moment dat hij zijn naam ermee onder een contract bij de beloften kon kerven. Tot het moment dat hij kon toeslaan.

De focus wierp dit jaar zijn echte vruchten af. Er werd in februari al gewonnen in Zepperen, korte klasseringen in de voorjaarsklassiekers in Maart volgden. Het klapstuk was de winst in de Ronde van Vlaanderen in april, overwinningen en ereplaatsen in o.a. de Vredeskoers, de Driedaagse van Axel en Bladel werden er aan toegevoegd. Iedereen was opgetogen over ‘het grote talent’. Maikel trapte niet, hij streelde de pedalen, werd er geroepen. Het mes sneed door de boter. In de euforie vergat men dat hij eigenlijk pas net kwam kijken in de echte top van zijn categorie. Hij wist het en liet de concentratie nooit los. Zelfs na momenten van grote vreugde volgde geen verslapping. Na de winst in de Omloop van de Maasvallei babbelden Ron en ik honderduit over de koers op weg terug naar huis. Van achteruit de auto kwam geen geluid.

Rust. Hersteldrankje. Stilte.
Nog even moest hij de concentratie bewaren voor hij definitief toesloeg.

Het moment van toeslaan had hij voor het uitkiezen. Verschillende ploegen trokken aan zijn mouwtje. De een had nog meer te bieden dan de ander. Toen hij vertelde dat Koos Moerenhout van Axeon bij hem aan had geklopt zag ik zijn ogen glinsteren. Hij vond het wel wat, die Amerikanen. Een ploeg die internationale talenten met een idee klaarstoomt voor de top. Mooi materiaal, mooi programma, ervaren begeleiding. En Koos is bovendien een goeie gozer, zoals we in Rotterdam zeggen. De bewondering was vice versa. Ik snap dat ook wel. Hij is een aanvaller. Niet bang om te falen, want hij weet al hoe dat voelt. Geloof in eigen kunnen en alles of niets spelen. Typisch Amerikaans: Go big or Go Home. De perfecte match.

Afgelopen maandag werd het contract ondertekend.

Op het moment dat hij de pen neerlegde keek Maikel dankbaar maar zelfbewust uit zijn ogen. Gewoon een leuke middag met Koos gehad. Niks aan de hand. Dezelfde blik als in Vlaanderen. Maar er zat meer achter. Zie je wel, leek hij te willen zeggen, ik zei toch dat ik het zou kunnen.

Hij heeft de hele wereld verbaasd. Op hemzelf na.

RWC Ahoy heeft zich hiermee weer op de internationale kaart gezet als leverancier van talent. Niet alleen bij de Junioren zijn wij daar mee bezig, in meer categorieën wordt daar hard aan gewerkt. Dat gaat ongetwijfeld ook zijn vruchten afwerpen. Bij Ahoy maken ze een wielrenner van je, of je nu een jongen of meisje bent, nog heel jong of al wat ouder. Je hoeft ook zeker niet allergrootste talent bij de jeugd te zijn geweest. Als je een droom hebt is alles mogelijk. Daar is deze transfer het ultieme bewijs van.
Maikel is de eerste uit het Juniorenteam van Ahoy die een contract bij een beloftenploeg heeft getekend. Maar er gaan er meer volgen, dat kan ik alvast verklappen. Er speelt van alles dus we hopen dat we binnenkort met een volgend bericht over een van de Junioren van onze club kunnen komen!

Foto’s: Raymond Kerckhoffs en Lou Maas

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

zes + zeventien =