Berichten

Verslag Ronde van Haspengouw

Een uitdagende ronde werd verwacht, een zware ronde is het geworden. Niets is RWC Ahoy bespaard is gebleven. De Ronde van Haspengouw (België): 36 teams uit diverse landen, 180 renners, twee omlopen van ca. 100km, een pittig omnium en een ploegentijdrit. Drie dagen in de volle zon op jacht naar punten!

Dag 1: De hitte overwinnen

Na enkele weken voorbereiding begonnen Thijs, Bram, Nick, Lars en Wouter vrijdag met een omloop van ongeveer 100 kilometer. Gegeven dat Lars vorig jaar in de winnende kopgroep zat, waren de verwachtingen hoog, zelfs bij de organisatie. Omdat het met 180 man, een paar onmogelijke bochten en enkele wegversmallingen een hectische start beloofde te worden, stond RWC Ahoy al vroeg stijf vooraan de meet. Na het startschot was het meteen dringen geblazen. Dat ging Bram en Lars goed af, waardoor Bram halverwege de eerste ronde zelfs de mogelijkheid zag om te demarreren. Het razende peloton stond dat zo echter niet toe. Halverwege koers lukte het acht mannen wel om weg te komen. Helaas zonder een klasbak van RWC Ahoy. Omdat elke punt telt, streden Lars, Thijs en Bram desondanks vooraan mee voor de plekken erachter. Uiteindelijk werden de punten, ondanks enkele ontsnappingspogingen, toch verdeeld in een hectische eindsprint. RWC Ahoy uiteindelijk rond de 75ste plek. Tot aan het gedrang in de sprint goed voorin gezeten, maar helaas zonder punten aan de pasta.

Dag 2: Algehele malaise geeft motivatie!

Dit was de dag waarop er punten gepakt moesten worden, beginnend met een ploegentijdrit. “Een top-3 notering behoort tot de mogelijkheden”, aldus Lars voorafgaand aan deze discipline. Aan de voorbereiding zou het in ieder geval niet liggen. Ten minste… Dat was het idee. Met een strakke focus en een (over)gezonde dosis spanning stond RWC Ahoy om 12:38u aan de start. Tot op het bot gemotiveerd, Hier moest het gebeuren! 

5, 4, 3, 2, 1… Direct vol op de Poggio van Groot-Gelmen op. Met slechts 3 seconden onder de Strava KOM werd deze overwonnen. Op weg naar een top-5. Maar niets was minder waar; Met hartslag in het diepdonkerrood  ontspoorde het geoliede treintje in de afdaling.. De meer dan haakse bocht direct na de afzink werd met het snot voor de ogen ternauwernood bedwongen, maar resulteerde in het uiteenvallen van de trein. Wouter dichtte het gat, wat ervoor zorgde dat hij op de tweede klim moest lossen.Niet getreurd zou je denken, immers de tijd van de derde renner telt. Echter liep vervolgens de ketting van Thijs eraf, waarna Bram dankzij het Vlaamse wegdek lek reed. Gelukkig bereikte Thijs de surplacende Lars en Nick, waarnade uitgedunde trein alsnog knap naar een 15de (van de 36) tijd reed. De eerste punten in de pocket, maar hier had echt meer ingezeten! Op naar deel 2 van de dag. De individuele omniums.

De omniums: 5 x 35 Minuten vol voor elke punt!

Lang treuren had geen zin, want 2 uur na de ‘deceptie’ van de ploegentijdrit moest Thijs weeraan de bak: 9 Rondes van 2,2 kilometer, geen meter vlak, , bij een temperatuur  waar de mussen dood van het dak vielen en iedere renner zonder teamgenoten op zichzelf aangewezen was. Ondanks het verschroeiende tempo, was het een voor onze lichtgewicht prima handhaven in het peloton. Thijs sprokkelde iedere ronde voorin punten bij elkaar. Helaas kostte dit te veel energie om in de eindsprint nog een rol van betekenis te spelen.

Daarna was het aan manche 2, met Nick. Alhoewel hij, door een te vroeg startschot van de organisatie, later over de start rolde dan de andere 34 renners zag Nick kans om weer aan te haken. Nadat een kopgroep was vertrokken, trachtte Nick nog om ernaartoe te springen. Verder dan op een paar seconden chasse patatten achter de vluchters kwam hij niet, om vervolgens in de sprint te worden bijgehaald door een razend peloton met een 18e plek als gevolg.

Wouter stond verstandig vroegtijdig aan de start, waar hij constateerde dat hij o.a. tegen de klassementsleider en een Duits kampioen mocht strijden. Keer op keer ging het gas erop, waardoor het peloton met het tong op het stuur lag. Ondanks dat reed hij ijzersterk en attent van voren en zag hij kans om in de 7de ronde even vooruit het peloton te rijden. Terwijl het op de fiets niet was te zien, stierf Wouter daarna van binnen duizend doden, waardoor een goede eindsprint verloren ging. In ieder geval weer voldoende punten en mooie foto’s in de pocket.

Om 17:15 was het de beurt van Bram. Aan niets was te zien dat hij al allemachtig had afgezien die dag. Die Poggio na startfinish werd echter elke keer harder opgereden, waarna een kopgroep ontstond. Bram miste net de slag, maar zat ronde op ronde stijf van voren in het peloton, waardoor een mooie 11e klassering zijn verdienste was.

Als laatste mocht Lars de eer van Ahoy verdedigen, in een manche die grotendeels bestond uit in de top 20 geklasseerde renners. Dat was te merken aan het tempo, wat van start af aan zo smerig hoog lag dat het peloton al in de eerste ronde in stukken spetterde. Ondanks dat wist deze klasbak het echter te presteren om mee te zitten in de kopgroep. Na te zijn bijgehaald door het peloton positioneerde hij zich van voren om vervolgens net als Bram naar een 11e positie te sprinten.

Ondanks het ontsporen van de TTT trein was dag 2 een prachtige ervaring, wat in stijl werd afgesloten met een hoop gezelligheid, pasta en voor de echte mannen Thijs, Wouter en Lars met Limoncello. 

Dag 3: Tot het bot toe gemotiveerd

In deze omloop van 100km moest het gebeuren om alsnog een top-50 klassering te halen. De tactiek was simpel. Meezitten of anders Bram of Lars lanceren op de finish heuvelop. Al snel bleek dat deze ‘ simpel’  niet ‘gemakkelijk’ zou zijn, gegeven dat 180 man met 65 km/u over het Belgische asfalt, of het naastgelegen fietspad of berm, vlogen. Bram probeerde het wel, maar moest zijn vluchtpoging uiteindelijk bekopen met een DNF.. Nog vier Ahoyers in race.

Iedere ronde dunde het peloton op de finishklim aanmerkelijk uit, de deur stond achterin wagenwijd open. Echter voelden de benen van Wouter en Nick voelden goed en ook Lars gaf te kennen nog fris genoeg te zijn voor de finale. Thijs manoeuvreerde daarna zijn ploegmaten met speels gemak door het peloton naar voren. Alhoewel er al een kopgroep was gevlogen, was het met de pittige en smalle klim voor de meet nog steeds dringen geblazen om voorin te blijven en zo kans te maken op wat punten. Dankzij het beulwerk van Thijs lukte in de laatste ronde om de ploeg goed te positioneren voor het eindschot. Met nog een paar honderd meter te gaan werden Lars en Thijs echter omver gekegeld, waarna Thijs met een salto in een greppel landde. Omdat Wouter en Nick hier pal achter zaten waren alle kansen voor Ahoy verkeken. Geen top-50 notering, geen punten, maar godzijdank ook geen ernstige (lichamelijke) schade.

Haspengouw: Gaaf & leerzaam

Ondanks dat de ploeg haar ambities niet heeft waargemaakt, was het desalniettemin een enorm gave ervaring. Hard gereden, eigen grenzen opgezocht en gevonden, veel geleerd en bovenal ook genoten van de atmosfeer met een gezellige ploeg. Op naar volgend jaar… want met deze lessen moet er meer inzitten.

”Ride Like A Pro Challenge” bij RWC Ahoy

Door Lars Adriaansen

De Ride Like A Pro Challenge dus. Eens wat anders. Een koers van een uur waarbij als team gereden wordt, en waarbij dus geen individuele uitslag is. Er zijn twee tussensprints en één eindsprint waar punten liggen voor de eerste 10. Het team dat de meeste punten verzamelt wint, en na elke sprint wordt het peloton opnieuw gegroepeerd – dus eigenlijk drie koersjes van elk 20 minuten.

Enigszins sceptisch stappen Bram Boog, Nick Moerland, Wouter Kelderman, Teun Veken en Lars Adriaansen op de fiets om de groene kleuren te verdedigen op eigen terrein. Het duurt niet lang of het is vol aan de bak. De Mol heeft twee man mee in de ontspanning, en wij maar één. Dat kan niet, er naartoe! En zo gaat het maar door. Groepjes rijden weg, mensen maken de sprong, en alles komt weer terug. Een totaal andere dynamiek dan we gewend zijn, en mega intensief. Er wordt niet naar elkaar gekeken. Elke ploeg kent zijn tactiek, en hoeft niet na te denken om deze uit te voeren. Het is mee zitten óf achtervolgen. Maar rijden moet je sowieso!

In de laatste rondes valt het peloton als los zand uit elkaar. Iedereen heeft aangevallen, gaten dichtgereden of gesprint – we zitten allemaal steenkapot. Nog één laatste keer wordt er afgesprint waarbij De Mol – het moet gezegd worden – terecht wint. Zij hadden de sterkste ploeg. RWC Ahoy wordt voldaan tweede, we hebben het maximale eruit gehaald. Dat was toch wel erg leuk!

Geslaagd trainingsweekend in Almelo

Afgelopen vrijdag verzamelden zich liefst 20 renners uit verschillende wedstrijdcategorieën van RWC Ahoy voor een trainingsweekend in het Twentse Almelo. Op initiatief van Bram Boog en Casper Veltenaar werd een hotel geregeld in hartje Almelo en samen met Douwe van der Hoeven en Wouter Kelderman werden twee mooie routes uitgestippeld.

Het was niet te missen dat de winter het oosten wat meer parten had gespeeld dan in regio Rotterdam. Hoewel de wegen over het algemeen goed schoon waren, lag er vrijwel overal nog sneeuw van een week eerder. Zaterdagochtend werd na een half uurtje ‘core stability’ en een uitgebreid ontbijt afgetrapt voor de eerste rit: 110 kilometer langs de Duitse grens en rond Enschede. In De Lutte werd gestopt voor een goed verzorgde lunch, waar we ook Kuno Bakker weer mochten begroeten, die drie kwartier eerder achteruit de groep demarreerde.

‘s Avonds werd net als vrijdagavond gegeten in de bar van het hotel. De bediening was uiterst vriendelijk, maar wist zich niet altijd raad met die gekke wielrenner getuige uitspraken als: “Nu brengen jullie mijn hoofd in de war”. Daarna was het de beurt aan schoolmeesters Bram en Teun Veken (beter bekend als Toon Vreken) voor de invulling van de bonte avond. Een wielerquiz bestaande uit 50 uiteenlopende vragen zorgde voor het nodige vermaak, met als winnaars Kuno Bakker en Martijn Anhalt.

Op zondag stond wederom eerst core stability op het programma voor het ontbijt. William van Aalst, Jeffrey van Gemert en Pieter Luycks besloten de tocht aan zich voorbij te laten gaan voor wat welverdiende rust en dus vertrokken er 17  man in de vrieskou richting de Sallandse heuvelrug. Prachtige landschappen voerden ons ditmaal in westelijke richting van Almelo. Drie lekke banden verder werd gepauzeerd in Hellendoorn. Na een koude herstart werd koers gezet richting de Holterberg. Daarna was het nog slechts uitbollen richting het hotel, waar Bouwe Boonstra in de eindsprint nog bijna werd gevloerd door twee loslopende honden. Wat zaterdag in de ‘finale’ niet helemaal lukte, bleek zondag geen probleem: onder het mom ‘samen uit, samen thuis’, rolde de groep gezamenlijk Almelo weer binnen.

Al met al een zeer geslaagd weekend met een substantiële hoeveelheid trainingskilometers. Op naar seizoen 2017!