Berichten

Verslag Omloop van de Maasvallei Junioren

Daar zaten ze dan op een muurtje, winnaar Maikel Zijlaard en de nummer twee Daan Hoole. Een opgewonden microfonist rechts van ze, wat geloste wielrenners die voor ze over de streep bolden, fotografen aan de andere kant. Ze vertrokken geen spier. Wie niet beter wist dacht aan twee fietsvrienden die tijdens hun zaterdagse tochtje even bij het wedstrijdje in de buurt kwamen kijken. Ze hadden echter zojuist een van Nederlands meest prestigieuze klassiekers naar hun hand gezet. De houdingen waren minzaam, de blikken op niets gericht, de lichaamstaal niet eens die van kampioenen die zodadelijk op de hoogste treetjes van het podium mochten stappen. Ik denk niet dat iemand het in de gaten had, maar het was dáár op dat muurtje van zo’n typische Limburgse woonhoeve, waar zich een bijzonder mooi moment afspeelde. Ik keek er van een afstandje naar, haalde mijn telefoon uit mijn broekzak en maakte zonder dat ze het in de gaten hadden een foto.

Ik keek nog eens goed. Wat me zo intrigeerde was het grote contrast: als je ze op op de fiets ziet zitten lijken het al volwassen kerels, zo vol kracht en zelfvertrouwen als ze zijn. Maar in dat zeldzaam rustige moment na de wedstrijd zaten daar op dat muurtje twee nog kwetsbare jongens: moedig met zijn tweeën onderweg naar nieuwe successen. Vluchten kon niet meer, ze hadden hun kaarten op tafel gelegd: beiden een dijk van een voorseizoen gereden, overwinningen en ereplaatsen in UCI wedstrijden en een plaats in een topteam bij de beloften voor het grijpen. Alleen de kleur van het truitje is nog niet zeker. Een wielerleven vol successen en valkuilen wacht op ze. Het blijft een geweldig beeld.

Ahoy-trio vooraan

We hadden natuurlijk meer mannen in koers. En behalve Daan en Maikel stak in de Maasvallei nog een derde renner van de ploeg zijn kopje ver boven de middelmaat uit: Stefan Verhoeff. Hij completeerde het Ahoy-trio in de kopgroep van 10 en daar waren we oprecht niet verbaasd over. Er ging wel een kleine zucht van opluchting door de auto toen ook zijn nummer over de radio werd afgeroepen als lid van de kopgroep. Eindelijk rijdt die gozert waar hij hoort werd er geroepen (voor de niet-Rotterdammers: dat is geen typefout, de natte T hoor je er natuurlijk aan vast te plakken). Sterker nog, Stefan maakte nog een grote kans om de koers te winnen ook. Hij zat klaar om na de laatste beklimming van de Snijdersberg te demarreren. Degene die het gat zou dichtrijden zou Daan met zijn snelle benen direct op het wiel krijgen en Maikel zat daarachter ook nog als bliksemafleider. Zijn poging op twee kilometer van de meet gaf hem helaas niet voldoende ruimte waarna de koersslimme Maikel zijn kans pakte. Vanuit laatste positie knalde hij zo hard weg dat de twee seconden vertwijfeling in de groep genoeg waren voor een gat van 30 meter. En dat rijdt je echt never nooit meer dicht, al heet je honderd keer… En vul hier je eigen naam maar in, dat durf ik wel aan. Al is te hopen dat Van Avermaet dit niet leest. Enfin, je snapt het punt. De bekende gebalde vuist ging bij het passeren van de streep weer de lucht in. De rechtse uppercut wordt zo langzamerhand zijn bekende signature move. Daan spurtte sterk naar de winst van de groep en dus plek twee en Stephan klasseerde zich netjes als zevende.

Limburgse Eik
Waar waren onze andere drie starters? Kristoffer Bindemans werd keurig 34e. Zijn uitslag werd een beetje overschaduwd door het geweld van de kopgroep, maar met slechts een vijftigtal uitrijders is dit natuurlijk ook gewoon een mooie prestatie. En of we hem dat hebben laten weten! Edo Maas beleefde een dag om heel snel te vergeten nadat hij door problemen met zijn derailleur al in de eerste ronde de strijd moest staken. Lennart Reijtenbach zat het ook niet mee en dat is zacht uitgedrukt: hij knalde in de bevoorrading op een boom en bracht noodgedwongen enkele uren door in het ziekenhuis. Die Limburgse eik boog helaas ook voor onze Jerommeke niet. Diagnose: gebroken ruggenwervel. En als ik zeg dat die uitslag nog meeviel begrijp je de ernst van de situatie. We hebben het niet zien gebeuren maar het moet een rare en vooral nare val geweest zijn. We kennen Lennart immers als iemand die zeer goed kan sturen en reageren op zulke situaties in de wedstrijd. Hopen maar dat hij zo snel mogelijk weer is hersteld!

Vette Vinger

We konden na afloop dus ook weer dankbaar de felicitaties in ontvangst nemen. Het is overigens vrij makkelijk om als ploegleiding succes te hebben met zo’n verzameling talent die we sinds lange tijd bij RWC Ahoy niet meer sa­men gezien hebben. Faciliteren, de juiste snaar raken en wed­strijden bekijken is de hoofdbrok van het ‘werk’ en een opstelling maken is nog de moei­lijkste taak nu met de blessures die het team hebben getroffen. Als er een wedstrijd aankomt, is het nu checken wie nog een beetje gezond is en die wordt gebeld: gese­lecteerd.

Het koersen eist zijn tol, maar hoe hard het ook klinkt: het is part of the game. Denk je dat de geblesseerde jongens nu (met alle respect) gaan volleyballen? Ben je gek, er staan NK’s voor deur, de meerdaagse in Bladel komt eraan en weet ik wat al niet meer. De kalender zit nog propvol mooie wedstrijden. En van die wedstrijden zullen wij zo goed als we kunnen verslag blijven doen – in woord en beeld. Al dan niet filmend met een telefoon waarvan de lens is ‘beslagen’ door een vette vinger of de live-verbinding bij het ingaan van de laatste kilometer plots wegvalt. Excuus hiervoor, maar we blijven ons best doen te verbeteren. Wees tot die tijd blij dat we de uitzending niet onderbreken voor reclames. Met in totaal 6.500 views op de live-video’s hebben we immers al weer veel wielerliefhebbers en volgers weten te bereiken. Bedankt weer voor de support allemaal en tot de volgende koers!

P.s. de vette vinger was van mij, al gaat onze verzorger Robbie hierin ook niet helemaal vrijuit. Deze zaak wordt na de klachtenregen nader onderzocht.

Foto’s: Raymond Kerckhoffs & website Ronde van Limburg

Koersverslag Ster van Zuid-Limburg (junioren)

Door Fedor Slegtenhorst

Foto: Lodewijk Maas

Het lange paasweekend stond voor de Junioren in het teken van drie dagen koersen in Belgisch Limburg. Met Daan Hoole, Stef Zeestraten, Lennart Reijtenbach, Vincent Hoppezak, Maikel Zijlaard en Edo Maas trokken we met een sterke ploeg naar Borlo en omgeving. Ik zelf, Ron Zijlaard en mechanieker Thomas Hoole zaten weer in de auto en Daniël Hoole, Frans Hoppezak en Robbie gingen mee om de verzorging onderweg weer perfect te organiseren. Een mooi gezelschap, klaar om drie dagen koers te maken.

Starten met een sterke ploeg is natuurlijk hartstikke mooi, maar maakt het des te belangrijker om de juiste balans voor elke renner in de gaten te houden. Iedereen mag – zoals het hoort in deze categorie – koersen voor voor zijn eigen resultaat, maar tegelijkertijd speelt het ploegbelang een steeds grotere rol. Het is natuurlijk compleet anders als je start met renners die louter kunnen volgen en reageren op het moment dan als je renners hebt rijden (waaronder de nummers 2 en 3 van de UCI-ranking) die allemaal de koers ingaan om te winnen. Dan moet je afspraken maken, vooruit denken en een plan verzinnen. De kwaliteit van de renners laat dit natuurlijk ook toe. De analyse achteraf kan dan soms ook weer wat verder gaan dan alleen maar een aai over de bol. Die wordt vaak gegeven hoor, maar het kan ook weleens flink knetteren. Dat wordt dan later nog eens rustig doorgenomen en s’avonds aan tafel is de sfeer dan zoals altijd uitstekend. Het is voor mij persoonlijk als beginnend ploegleider leerzaam om daar met Ron Zijlaard over te kunnen praten. Het is een eng woord, maar van dit soort ‘teamprocessen’ en hoe zich dit ontwikkelt kan ik eigenlijk bijna nog meer genieten dan van een goed resultaat.

Voor de liefhebbers verzorgden we vanuit de auto onderweg weer live-uitzendingen op Facebook. Meer dan 7500 kijkers (opgeteld alle uitzendingen over 3 dagen) konden meegenieten van de koers onderweg, de spanning in de finales en helaas ook her en der pech en een valpartij. Niks knippen of uitzenden met vertraging. Als allereerste ploeg brengen we gewoon live keiharde Rotterdamse koersrealiteit vanuit een ploegleidersauto. De slechte grappen moet je maar op de koop toe nemen.. Sorry nog daarvoor. Tegen dit soort beelden kan ook geen geschreven verslag tegenop. Onderaan het artikel vind je een link naar de uitslagen.

Wat je nergens leest is hoe de renners deze driedaagse doorkwamen en beleefden. Per renner nemen we het even kort door:

Edo Maas wint al klassiekers in Nederland, en heeft dit seizoen al knap twee zeges op zak maar koersen op internationaal niveau is nog een stapje hoger natuurlijk. Maar hij is eerstejaars, net 17 jaar en heeft groeimarge. Zijn ‘motor’ moet nog wat groter worden om met de grote mannen mee te kunnen en met dat in het achterhoofd proberen we Edo ook te laten koersen. Hij pakt dat fantastisch op en de weerstand van de grotere wedstrijden doet hem goed. Hij groeit, koerst altijd, vult zijn rol in de ploeg goed in en een paar kniewonden na een valpartij doen hem niets, joh. Dan loop ie gewoon met opgestroopte broek tot boven de knie s’avonds door het hotel te paraderen om de wonden te laten drogen om er de volgende dag weer in te vliegen. Zijn plafond ligt na dit weekend dan ook weer een stukje hoger.
Vincent Hoppezak vind langzaam zijn echte benen terug. Ik noemde hem vorige keer al een koers-kapitein en dat durf ik met gemak nog eens te herhalen. Vincent heeft de kwaliteiten om de boel in de koers te regelen. Toen hij in de eerste etappe voor de finale begon even bij de auto kwam keek ik bovendien in twee ogen die alweer een stuk beter stonden dan twee weken geleden: fris en scherp. Natuurlijk is er nog werk aan de winkel maar we zagen hem terug vooraan in de keiharde finale van de tweede etappe toen hij bij de slag zat. Daar waar hij hoort. Schrijf Vincent maar op voor de komende weken, die wordt elke koers beter nu.

Daan Hoole kan je altijd opschrijven als kandidaat winnaar en hij bevestigd die status ook regelmatig. Ik zeg niet dat Daan Hoole zonder lekke band de Engelsman die nu won geklopt had in de tweede etappe maar het is jammer dat hij er niet man tegen man om kon strijden. Maar zo is nou eenmaal de koers en dat zijn zijn eigen woorden. Derde in het eindklassement na de tweede plaats in Parijs-Roubaix vorige week is natuurlijk ook niets om over te klagen. Geen woord teveel hoor je van Daan na een teleurstelling. En waarom zou ie? Het is zoals het is. Gewoon goed, gewoon Hoole.

Stef Zeestraten was de pechvogel van het weekend. In de derde etappe in een afdaling(!) met je rug bovenop een stoeprand vallen is geen pretje. De beelden op Facebook waren allesbehalve prettig om te zien toen Stef daar kermend op de grond lag. Gelukkig heeft hij er niets aan overgehouden. Toch doodjammer die val, vooral omdat hij zich elke dag een beetje beter begon te voelen. Stef liet bovendien zien over een sterk karakter te beschikken door na – laat ik het netjes zeggen – een analyse na de eerste etappe die niet in zijn voordeel uitpakte, zich op te richten en ervan te leren. Stef is uit een sterk stukje wielerhout gesneden. Niet alleen zijn kop, maar ook zijn rug weten we na dit weekend.

Laat je niet foppen door Maikel Zijlaard. Achter die blonde krullen en dromerige blik schuilt een renner die altijd start met het mes tussen de tanden. Hoewel ook hij al weken sterk in de aandacht staat in en om het peloton, zoekt hij voor de koers niet de spotlights maar de luwte op. Ruis op de lijn wordt vakkundig geëlimineerd in dienst van zijn prestaties op de fiets. Want dat is wat telt. Zijn resultaten waren dan ook weer goed dit weekend. Een ultieme aanval op de leiderstrui in de laatste etappe mislukte net, maar hij kan best tevreden zijn. Zoeken naar Maikel hoefde je trouwens ook nooit. Zat hij niet op de fiets of aan tafel dan vond je hem op zijn bed. Altijd goed verzorgen, altijd denken aan de volgende dag. Dat hoef je hem allemaal niet te vertellen. Het enigste wat je moet doen is een muur vormen voor de ruis. In zo’n omgeving rendeert hij het beste want als het op hard fietsen aankomt zijn er wereldwijd op dit moment weinig Junioren beter.

Lennart Reijtenbach is onze spurtbom in hart en nieren. Niet alleen de sterke schouders en gespierde kuiten verraden dat, maar in alles zie je in hem een rappe man terug. Ooit weleens op het karakter van een sprinter gelet? Soms beetje last van dit of dat maar als ze wakker schieten zijn ze 100% als eerste bij de meet. Sprinters zijn in het hedendaagse wielrennen heel veel waard en dat is een mooie kans voor hem. Ontwikkelen is voor hem nu dus het belangrijkste en deze driedaagse paste mooi in dat plaatje. Hij kon nog niet in stelling worden gebracht voor een spurt, maar toonde wel karakter door zich in de derde heuvelrit terug te blijven vechten in de koers. Ook hij kan zeker tevreden zijn.

Al met al een paar hele leuke dagen, met speciale dank aan Ron, Thomas, Robbie, Daniel en Frans voor het vormen van een geweldig team. Elke dag stonden de fietsen en de auto weer glimmend klaar, was de verzorging top geregeld, waren de benen van de coureurs weer soepel, lagen aanvalsplannen klaar, vlogen de anekdotes over tafel hoefden de renners maar een ding te doen: koersen. En dat deden ze!

Woensdag 19 april zijn wij en deze renners (bijna) allemaal aanwezig in en rond de koers op RWC Ahoy. Wellicht tot dan!

Daan Hoole tweede in Parijs-Roubaix voor junioren

In Parijs-Roubaix voor junioren is Daan Hoole als tweede geëindigd achter winnaar Tom Pidcock. De sterke Zuidlander, die samen met clubgenoten Vincent Hoppezak en Maikel Zijlaard uitkwam voor de nationale selectie van coach Peter Zijerveld, won de sprint van de groep achter Pidcock die naar de overwinning soleerde.

Daan Hoole kon zeer goed leven met de tweede plek. “Pidcock was op de kasseien gewoon een klasse beter, hij kon technisch gezien daar telkens bij ons weg rijden. Misschien hadden we hem nog een keer terug kunnen halen, maar hij was de sterkste en de samenwerking daarachter was niet goed. Achter hem reden we nog met vier man weg en gingen we de wielerbaan op. De Deen die de sprint aan ging, deed dat net even iets te vroeg, waardoor ik er nog overheen kon komen. Ik ben geen echte sprinter, maar na zo’n zware koers was het gewoon een kwestie van wie nog het meest in de benen had.” Dat gold volgens Hoole ook voor de situatie in de kopgroep. “We waren wel met drie landgenoten, maar eerst was bij Robin en later bij Maikel het beste eraf. Ik had nog de benen om met die groep achtervolgers mee te springen, je kunt plannen maken vooruit, maar het is de frisheid in de finale die uiteindelijk beslist hoe het afloopt.” (Bron: KNWU)

Deze tweede plaats van Daan is weer een succesverhaal van onze juniorenselectie die week in week uit zeer aansprekende resultaten boeken. Was het verleden week nog Maikel Zijlaard die de Ronde van Vlaanderen op zijn naam zette, deze week wint Stef Zeestraten in de Zuiderzeeronde en wordt Daan Hoole dus tweede in Roubaix. Wij kunnen hier alleen maar van genieten!

Ronde van Vlaanderen voor Junioren: een terugblik op de mini hoogmis

Een verslag van de Ronde van Vlaanderen van onze junioren door Fedor Slegtenhorst

Ploegleider zijn in de Ronde van Vlaanderen is geen straf. De mini ronde van Vlaanderen dan wel natuurlijk, maar gereden op dezelfde dag en over een deel van het ‘echte’ parkoers met o.a. de Paddestraat, Berendries, de Muur van Geraardsbergen en de Bosberg. De startende zes voor Ahoy: Daan Hoole, Vincent Hoppezak, Stefan Verhoeff, Maikel Zijlaard, Kristofer Bindeman en Stef Zeestraten.

Een ploeg die reed om te winnen, maar dit keer wel met een andere tactiek dan tot nu toe eigenlijk. Vertrok de ploeg in koersen als de GP Guido Reybroeck nog met een agressieve tactiek (de koers direct in handen nemen, waaiers trekken en de beslissing forceren), dit keer werd het anders aangepakt.

In een aantal koersen dit seizoen was duidelijk geworden dat de medewerking van andere ploegen om het peloton vroeg uit elkaar te rammelen ver te zoeken was. En als het was gelukt dan hielden (een deel van) de andere renners in de kopgroep niet zelden de benen stil. Daar zeuren ze verder niet over, het is het lot van geviseerd worden als sterke ploeg met meerdere kandidaat winnaars. In Vlaanderen dit keer echter een andere aanvliegroute om in de finale niet op een counter te lopen.

Even per renner de koers doornemen. We beginnen met de latere winnaar: Maikel. Met Maikel was besproken om de eerste 100 kilometer tot de passage van de Bosberg niets te doen. Voor een jongen die graag koers maakt niet de makkelijkste opdracht. Maar als hij zijn aanval gelanceerd zou hebben en de noodzaak was er dan zou hij druk blijven uitoefenen. Dat wil zeggen: slepers die in zijn wiel hingen langzaam de keel dichtknijpen. De finale leende zich daar voor. En ik kan uit eigen ervaring zeggen dat hij dat kan. Ik heb als sleper ‘gespeeld’ op training en mijn tong ligt nog ergens op het asfalt bij Schoonhoven. Maar zo gezegd, zo gedaan. Wegrijden voor de Bosberg, doorpoweren en solo aankomen. Bedankt Vlaanderen, en tot ziens.

Daan Hoole is ook een renner met deze kwaliteiten. Ik wacht op het moment dat ik een samenvatting over een koers kan schrijven waarin hij de laureaat is. Die rijd hard zeg, amai. Die doet gewoon zijn ding en rijdt altijd een finale. Het zit alleen niet altijd mee. In Vlaanderen reed hij een paar kilometer voor de passage over de Vesten bij Geraardsbergen helaas een wiel aan gort. Wisselen, zonder paniek (altijd koel!) terugrijden, en bij de passage over de Muur zit hij met een haperende ketting toch gewoon bij de eerste 5. Beetje meer geluk erbij de komende weken en ook hij heeft zijn grote vis binnen. Dat komt hem ook zeker toe. Gisteren 28e.

Over de vorm van Vincent Hoppezak was een beetje onduidelijkheid vooraf. Eerst lang geblesseerd en daar bovenop twee weken geleden hard gevallen. Maar wie rijdt er bij de eerste 10 achter Maikel de Muur op? Juist. Hoewel niet in topconditie is hij altijd op de afspraak op belangrijke punten in zo’n koers. Ideale man ook om iets te organiseren als een koers daarom vraagt. Wie zit waar, wat moet er gebeuren? Hij ziet alles scherp, kan zijn mond opentrekken, straalt wat uit op die fiets en oh ja, ik wens je veel succes als je met hem naar de streep rijdt. Dat hij nu al weer in de finale een goede rol speelt belooft veel goeds. Knap, ik kan niet anders zeggen. Klassering: 32e.

Stef Zeestraten, onze alleskunner. Want behalve rap is hij ook nog eens goed omhoog. Zet hem in Vlaanderen of de Ardennen neer, maakt niet uit. Ook voor Stef was het ook zaak te wachten en mee te schuiven op het juiste moment. Hij weet wat het is om te vroeg in de koers te veel energie te verspillen. Vaak is dat niet erg: Junioren moeten met open vizier koersen, fouten maken, leren en ervaring opdoen. Maar je moet ook leren om te wachten, koel te blijven en naar één moment in de wedstrijd toe te leven. Op Stef zit een goede ‘kop’ zoals ze dat noemen dus dat hij een snelle leerling was in Vlaanderen verbaasde ons niets. Goed gereden, 20e aan de meet. Goede klassering, maar er zat toch meer in vond hij zelf. In die ‘kop’ bij hem wordt dat snel omgezet in positieve energie voor de volgende koersen. Let op dus..

Dan Stefan Verhoeff: 26e. Mijn eerste echte kennismaking met Stefan als renner was toen ik hem in Kuurne na pech met speels gemak een bergje op zag knallen op de weg terug naar het peloton. Dan weet je genoeg: daar zit wat in. Dat zie je gewoon. Maar wringen hoort erbij in Vlaanderen en dat lukt nog niet altijd zoals hij het zelf wil. Investeren en beter worden dus, in alle facetten van het wielrennen. En is er een mooiere leerschool dan deze? Te ver achteraan de Muur op en alsnog top 30. Duimpje omhoog zeggen we dan.

Kristofer heeft nooit echt super in de wedstrijd gezeten en werd 97e. Hoort er ook bij, ook hij heeft deze ervaring in de tas. Zo’n koers meemaken als renner is ook als mens een absolute verrijking voor al deze jongens, daar geloof ik heilig in.

Voor mij was het weer ook enorm leuk om deel uit te maken van de ploegleiding. Hoewel in de auto met Ron Zijlaard en machanieker Thomas Hoole misschien toch wel een beetje een straf was… Ik voelde mij s’ochtends al niet helemaal lekker en een ploegleiderswagen instappen is niet echt bevorderlijk bleek toen… Maar ik had een oplossing: met nog 20 km te gaan stapte ik uit op de eerste finishpassage en wachtte ik de renners aan de streep op. Eind goed, al goed.

Trouwens, veel leuke reacties op de live Facebook uitzendingen vanuit de ploegleidersauto tijdens de koers. Dit gaan we wel vaker doen. Om dit te volgen voeg je mij (Fedor Slegtenhorst), Ron Zijlaard en de officiële pagina van RWC Ahoy toe op Facebook. Wellicht kunnen we daar nog anderen uit het team en iemand uit de verzorging aan toe voegen zodat ook uit die hoek beelden zijn. Op deze manier zorgen we dat je de koers live mee kan beleven! Bestaande beelden van Vlaanderen kan je op een van de twee profielen nog herbekijken.

Binnenkort meer koers van het Junioren-front!

Verslag Junioren: GP Guido Reybroeck (1.1 UCI)

Door Fedor Slegtenhorst

De goede prestaties de laatste weken lieten aan duidelijkheid niets te wensen over. In veel voorbeschouwingen werd RWC Ahoy genoemd als de te kloppen ploeg. Dat is aan de ene kant een groot compliment, wat de renners helemaal zelf hebben afgedwongen. Aan de andere kant maakt het het koersen ook weer een stukje lastiger.

De harde wind en de kasseistroken leken dus in het voordeel van de ploeg (Stef, Edo, Vincent, Maikel, Kristof, Daan). In plaats van af te wachten met als risico dat ze voor anderen de kastanjes uit het vuur moesten halen, openden ze de koers met het mes tussen de tanden: snel een waaier trekken en als ploeg doortrekken op de eerste kasseien. Hoewel de deur aan de achterkant wagenwijd open stond, waren de andere ploegen niet van plan om echt mee te helpen om het peloton van 200(!) man aan stukken te scheuren. Sterker nog, toen ze keken wat er gebeurde als ze niet zouden rijden viel het even stil.

Het was even later Stef Zeestraten die ten aanval trok met wat andere renners, waarna in schuifjes Daan Hoole en Maikel Zijlaard vooraan aansloten. 3 man op 11, een goede uitgangspositie. Toen Maikel en Daan aansloten hielden de andere renners de benen echter weer stil, ook deze groep bleef als geheel dus niet weg.

Even de aandacht laten verslappen is er in de auto achter het peloton ook niet bij trouwens. Het hele voorjaar tot nu toe geen pech gehad, nu twee keer binnen 5 minuten. Eerst een fietswissel voor Vincent, daarna een nieuw voorwiel voor Daan. Met de wagen naar voren rijden op wegen zo breed als een gemiddeld Nederlands fietspad is ook geen sinecure overigens. Maar het lukte en voor ik met mijn ogen kon knipperen had mechanieker Thomas ze alweer razendsnel op weg geholpen. Over vakwerk gesproken: de uit de houders gestuiterde bidonnen werden overigens weer strak aangegeven door de ouders en familie die langs de kant stonden.

Na wat schermutselingen was het Maikel die als lid van een kopgroep de finale in ging en uiteindelijk keurig zesde werd nadat de Engelse wereldkampioen veldrijden Tom Pidcock hem had geneutraliseerd en een ploeggenoot met twee man liet rijden. Een top drie die de podiumplaatsen absoluut niet steelden overigens. Daan voelde zich niet zo lekker in de finale en bemoeide zich niet meer met de debatten. Edo, Kristof en Stef finishten in het peloton, waar Vincent nog betrokken was bij een valpartij in de sprint. Zijn blessure lijkt vooralsnog mee te vallen, maar de schrik was groot omdat hij net weer op niveau terugkomt na een blessure.

Al met al vind ik de manier waarop ze hebben gekoerst weer te prijzen. Voor de start allemaal rustig en goed gesoigneerd. In de koers met het mes tussen de tanden, de borst vooruit en waar het kan koersen als een ploeg. Kunnen er dingen beter? Natuurlijk. Maar ze rijden in een UCI koers en niet in de ronde van hutjemutje natuurlijk. De weerstand is groot.

Over twee weken begint het dubbele programma van de ploeg. Ik zelf trek met Ron Zijlaard naar de Ronde van Vlaanderen, Herman Mittertreiner reist met zijn renners naar het oosten van het land voor de Omloop van NW-Overijssel.

We houden jullie op de hoogte!

Foto: Jens Morel

Daan Hoole 3e in Nokere Koers

In de klassieker Nokere Koers op 11 maart 2017 is Daan Hoole 3e geworden. Hij bevestigd met deze klassering vroeg in het seizoen al over goede benen te beschikken.

Ook Vincent Hoppezak, Edo Maas, Stefan Verhoeff, Stef Zeestraten en Maikel Zijlaard stonden aan de start in Nokere Koers. De weersomstandigheden waren bijzonder zacht. Veel RWC Ahoy renners zien juist graag zwaardere omstandigheden omdat de koers dan selectiever is.

De koers werd uiteindelijk beslist in de lokale kleine omloop. Daan en Maikel zaten in deze beslissende kopgroep. Daan Hoole werd 3e en Maikel Zijlaard finishte als 13e na een aanvallende koers.

Stefan en Edo hebben de koers ondanks een valpartij gewoon kunnen uitrijden. Props voor deze kleppers! Ook Vincent Hoppezak kende een mindere dag die vanwege fysieke ongemakken zich genoodzaakt zag zich koest te houden.

Foto: Joeri de Coninck

Junioren: Maikel Zijlaard rond solo van 60(!) kilometer af en zet de zegeteller van de ploeg op 2

Door Fedor Slegtenhorst

Een dingen weten we zeker: in Zepperen is het altijd hondenweer. Vandaag was het niet anders tijdens de junioren-wedstrijd in en rond het Belgische Zepperen. Kou, wind en regen maakten er weer een zware koers van. Precies wat we wilden want oorlog maken vanaf kilometer 1 was de opdracht. En daar hielden ze zich aan. Na de eerste schermutselingen trokken Maikel en Edo Maas samen op pad, daarna ging Maikel er met nog ongeveer 60 kilometer te gaan alleen vandoor. Hij reed naar een voorsprong van maximaal 2 minuten, waarbij hij op de streep nog maar een aantal seconden overhield. Ik kan je verzekeren: in de ploegleidersauto zijn dat ook nerveuze momenten, hoor. Maar hij rondde het knap af en daarbij ook alle lof voor de rest van de ploeg die de controle hield. Stuk voor stuk mannen met klasse en een groot hart om zo te rijden. Ook dat maakt dit team ijzersterk.

Stef Zeestraten en Daan Hoole reden achter Maikel naar respectievelijk plaats 2 en 5, Vincent Hoppezak 11e en Stefan Verhoeff 21e. Hiermee pakten ze ook de eerste plek in het ploegenklassement. De jongens die soms onderkoeld de wedstrijd eerder verlieten zijn een ervaring rijker en zullen in de komende wedstrijden hun neus weer aan het venster steken, daar zijn we van overtuigd.

Ook absoluut niet te vergeten zijn de ouders en de familie die de verzorging ook deze koers weer perfect op zich namen en er stonden om na de streep de bibberende renners op te vangen en op te warmen. Voor mij persoonlijk was het met Ron Zijlaard en mechanieker Thomas Hoole weer een enerverend, leuk en leerzaam dagje in de auto.

Junioren starten wedstrijdprogramma in Kuurne-Brussel-Kuurne

De junioren-selectie van RWC Ahoy is afgelopen zondag gestart met hun wedstrijdprogramma. De eerste afspraak was Kuurne-Brussel-Kuurne. Volgens de officiële website van Kuurne-Brussel-Kuurne was RWC Ahoy één van de ploegen om in de gaten te houden met Steff Zeestraten en Daan Hoole als speerpunten.

Na een offensieve koers reed Daan Hoole naar een 8e plek. Begeleider, en oud prof, Fedor Slegtenhorst over de wedstrijd en het team: ”De kop is eraf! Voor de junioren en voor mijzelf als nieuw onderdeel van de ploegleiding. De eerste koers, Kuurne-Brussel-Kuurne, bracht 4 man aan de streep en een vijfde plaats in de ploegenstand. Mooi team, goede sfeer, sterke karakters. Daan reed naar de achtste stek, de rest daarachter in de uitgedunde groep die was overgebleven. Blij zijn dat ze erbij zitten in de finale? Niks ervan, wat dacht u zeg… Aanvallen deden ze! Voor niemand bang, op en top gesoigneerd, mikken op het hoogste en vooral plezier hebben. Dàt is de stijl van dit team. Dat het soms niet helemaal uitpakt zoals ze zelf wensen hoort erbij. Analyseren, ervan leren en op naar de volgende. Met nog meer ‘grinta’. Van dit ploegje gaat u nog meer horen dit seizoen.”

Tot april zijn onze junioren verzekerd van een mooi pallet aan internationale wedstrijden. De eerstvolgende grote koers is de klassieker Zepperen – Zepperen op 5 maart. Wordt vervolgd!

Wedstrijdprogramma t/m april

26/2 Kuurne-Brussel-Kuurne
05/3 Zepperen – Zepperen
11/03 Nokere Koerse
19/03 Guido Reybroeck Classic
26/03 Gent-Wevelgem (alleen mogelijk voor hen die in nat. selectie zitten)
01/4 Omloop NW-Overijssel
02/4 Ronde van Vlaanderen
09/4 Paris-Roubaix (alleen mogelijk voor hen die in nat. selectie zitten)

RWC Ahoy junioren-selectie

Jeroen Beukers
Kristofer Bindemanis
Jasper van den Broeke
Johannes van Hooff
Daan Hoole
Vincent Hoppezak
Casper Hordijk
Twan Karstel
Edo Maas
Lennart Reijtenbagh
Maurice Sprockel
Stefan Verhoeff
Stef Zeestraten
Maikel Zijlaard

Begeleiding

Fedor Slegtenhorst
Ron Zijlaard
Herman Mittertreiner