Deze categorie dient nooit te worden gebruikt.

Hans van den Hengel overleden

Op vrijdag 29 september 2017 is Hans van den Hengel is overleden. Hans heeft jarenlang aan de micro gestaan tijdens voornamelijk jeugdwedstrijden in zowel ons district als ook door het gehele land. Zijn kennis van de renners en rensters was fabuleus. Voor de wedstrijd was Hans druk doende om de kenmerken van elke renner op te schrijven. Daardoor wist Hans al van verre welke renner(s) of renster(s) op kop reden. Bij twijfelgevallen kon je Hans altijd raadplegen. Eén blik op de video en Hans kon je vertellen welke renner of renster het was.

Jarenlang heeft Hans jeugdwedstrijden georganiseerd in district Midden. Dat deed hij vaak alleen. Iedereen kon er aan meedoen, zowel leden met licentie als leden die slechts lid waren van een vereniging. Aan het eind van een jaar had Hans voor iedereen een herinnering.

Wij wensen zijn naasten sterkte met dit verlies.

Dameswielrennen bij RWC Ahoy met hagelnieuw plan nieuw leven ingeblazen

RWC Ahoy presenteerde 22 september 2017 haar vernieuwde plannen rondom dameswielrennen. Een ambitieus doch realistisch plan om wielrennen in Rotterdam eo en hiermee ook bij RWC Ahoy nog interessanter te maken, van funklasse tot elite: Meer faciliteren door gezamenlijk (winter)trainingen, trainingsschema’s en/of sporttesten, begeleiding rondom wedstrijden en een teamgevoel waarbij we elkaar helpen meer uit onszelf te halen. Met een volledig begeleidingsteam, een goed afgestemd plan en samenwerkingsverbanden verwachten we dit te kunnen realiseren. De aanwezigheid van veel enthousiaste dames en de positieve geluiden hebben ons gesterkt in onze plannen. Nu een kwestie van doorpakken. Haak je aan?

Faciliteren
We willen de rensters faciliteren in hun persoonlijke doelstellingen, van funklasse t/m elite. Dit gaan we doen door het enerzijds het aanbieden van sportbegeleiding, sporttesten, (basis)schema’s, educatieve clinics en (winter)trainingen op het gebied van techniek, vaardigheden, kracht/fysiek. 12 maanden per jaar. Daarnaast begeleiden onze ploegleiders de rensters (amateurs/elite) rondom en tijdens de wedstrijden welke rensters en begeleiding samen in een programma gepland hebben.

Team(sfeer)

We geloven dat rensters meer uit zichzelf kunnen halen als we zorgen voor een goede teamsfeer en samenwerking. Een sfeer waarbij rensters elkaar onderling helpen er meer uit te halen. Een cultuur waarin begeleiding en rensters helder zijn in de verwachtingen en waarbij er heldere, tijdige en transparante communicatie is. We gaan dit faciliteren door in samenspraak (wedstrijd)programma’s op te stellen en regelmatig gezamelijke (sportgerelateerde) events te organiseren. Omdat we dit als RWC Ahoy niet alleen kunnen, hopen we daarin ondersteund te worden door de rensters zelf. Denk hierbij aan buddyschap, educatieve clinics, gezamenlijke evaluatiesessie na een wedstrijd of GoPro beelden bespreken.

Samenwerking

Een ander geloof is dat we door een win-win-win filosofie meer kunnen realiseren: Een win voor RWC Ahoy, een win voor onze partner(s) en bovenal een win voor de rensters. Samenwerkingen met facilitaire partners en andere sportverenigingen zijn cruciaal. Enerzijds om het aanbod beter te laten aansluiten op de rensters, onze sportconsument, en anderzijds om meer rensters in Rotterdam eo enthousiast te krijgen. Sportgeneeskunde Rotterdam en Jor-Cycling (sportbegeleiding en trainingsleer) zijn 2 voorbeelden van partners welke ons nu al aanvullen. Daarnaast zullen we de aankomende maanden actief op zoek blijven naar nieuwe partners waarmee we een win-win-win kunnen realiseren.

Naast deze facilitaire partners stimuleren we ook actief samenwerking met andere (sport)verenigingen en organisaties waar sporters met een wielrenpassie actief (kunnen) zijn. Want we geloven dat als we als damesdicipline(s) gezamenlijk optrekken –ongeacht kleur tenue-, we ook meer elan kunnen realiseren onder het dameswielrennen in Rotterdam eo en hiermee vervolgens ook meer resultaten kunnen halen. Zo gaan bijvoorbeeld RWC Ahoy en Vrouwenwielrennen.nl hun krachten bundelen om een breder aanbod te krijgen.

Al met al ambitieuze plannen. “We geloven hierin. Het zijn niet alleen ambitieuze plannen, maar volgens ons zeer zeker realistisch. We willen alleen zaken beloven die we kunnen waarmaken en dan beter iets minder beloven dan beloftes niet nakomen”, aldus Nico en Henry (ploegleiders), “We worden in ieder geval gesterkt door de enthousiaste reacties en reeds nieuwe aanmeldingen van rensters, dus nu zaak om op zijn Rotterdams woorden om te zetten in daden.”

Wil Voor meer info over de plannen, zie de PDF. Op een of andere manier interesse? Vul ook de enquete in! Voor meer vragen kan je contact opnemen met Wouter Kelderman (wouter.kelderman@gmail.com – 0639552602)

Fietsen tegen Kanker! De Erwtensoeptocht

Op zaterdag 21 oktober zal de erwtensoeptocht verreden worden in de Alblasserwaard! Bij deze tocht wordt er een geheel uitgezette route van 60 KM verreden vanuit Alblasserdam.

De organisatie vraagt mensen om mee te komen fietsen en achteraf gezellig een kopje zelfgemaakt erwtensoep mee te eten!

De Erwtensoeptocht is een evenement dat zich inzet tegen lymfeklierkanker, alles wat opgehaald wordt tijdens deze tocht komt terecht bij Lymph&CO. Er zal geen inschrijfgeld gevraagd worden, echter is het natuurlijk wenselijk om een mooie donatie te doen!

 

Er wordt vertrokken vanuit Alblasserdam bij de IJsclub.

Het adres is: Kortland 40A, Alblasserdam. daarbij zal er koffie aanwezig zijn vanaf 9.00 uur, de groep zal vertrekken om 10 uur.

 

Junior Maikel Zijlaard tekent contract bij Axeons Hagens Berman

Hij had de trofee weggezet, ‘want die was een beetje zwaar’. Aan niets zag je aan hem dat hij zojuist de Ronde van Vlaanderen voor Junioren had gewonnen. Hij leek meer het jochie van Ahoy dat zojuist met veel plezier had meegefietst in een plaatselijke jeugdronde. Had toen geld ingezet op deze uitkomst en je was een rijk man geweest. Zelfs bij de Nieuwelingen nog was hij niet hèt grote talent. Sterker nog, hij weet wat het is om keihard gelost te worden en dat is misschien wel de sleutel tot zijn karakter. Hij is bijna een anti-ster; een doodgewone jongen uit Rotterdam die zich nooit laat imponeren door de omstandigheden. Hij stopt zich liever een beetje weg. Maar zoals ik eerder schreef, laat je daardoor niet foppen. Het mes zit altijd tussen de tanden.

Hij had één doel. Wielrenner worden, want dat wilde hij het allerliefst. Jaar na jaar, dag na dag, werkte hij met papa Ron aan zijn droom. Lossen was geen optie meer, hij moest en zou laten zien wat hij in zich had. Stapje voor stapje ging hij de afgelopen jaren vooruit. Elk stapje hogerop vereiste meer vastberadenheid en werd het mes nog iets steviger tussen de tanden geklemd. De punt werd elke training, elke wedstrijd iets scherper geslepen. Tot het moment dat hij zijn naam ermee onder een contract bij de beloften kon kerven. Tot het moment dat hij kon toeslaan.

De focus wierp dit jaar zijn echte vruchten af. Er werd in februari al gewonnen in Zepperen, korte klasseringen in de voorjaarsklassiekers in Maart volgden. Het klapstuk was de winst in de Ronde van Vlaanderen in april, overwinningen en ereplaatsen in o.a. de Vredeskoers, de Driedaagse van Axel en Bladel werden er aan toegevoegd. Iedereen was opgetogen over ‘het grote talent’. Maikel trapte niet, hij streelde de pedalen, werd er geroepen. Het mes sneed door de boter. In de euforie vergat men dat hij eigenlijk pas net kwam kijken in de echte top van zijn categorie. Hij wist het en liet de concentratie nooit los. Zelfs na momenten van grote vreugde volgde geen verslapping. Na de winst in de Omloop van de Maasvallei babbelden Ron en ik honderduit over de koers op weg terug naar huis. Van achteruit de auto kwam geen geluid.

Rust. Hersteldrankje. Stilte.
Nog even moest hij de concentratie bewaren voor hij definitief toesloeg.

Het moment van toeslaan had hij voor het uitkiezen. Verschillende ploegen trokken aan zijn mouwtje. De een had nog meer te bieden dan de ander. Toen hij vertelde dat Koos Moerenhout van Axeon bij hem aan had geklopt zag ik zijn ogen glinsteren. Hij vond het wel wat, die Amerikanen. Een ploeg die internationale talenten met een idee klaarstoomt voor de top. Mooi materiaal, mooi programma, ervaren begeleiding. En Koos is bovendien een goeie gozer, zoals we in Rotterdam zeggen. De bewondering was vice versa. Ik snap dat ook wel. Hij is een aanvaller. Niet bang om te falen, want hij weet al hoe dat voelt. Geloof in eigen kunnen en alles of niets spelen. Typisch Amerikaans: Go big or Go Home. De perfecte match.

Afgelopen maandag werd het contract ondertekend.

Op het moment dat hij de pen neerlegde keek Maikel dankbaar maar zelfbewust uit zijn ogen. Gewoon een leuke middag met Koos gehad. Niks aan de hand. Dezelfde blik als in Vlaanderen. Maar er zat meer achter. Zie je wel, leek hij te willen zeggen, ik zei toch dat ik het zou kunnen.

Hij heeft de hele wereld verbaasd. Op hemzelf na.

RWC Ahoy heeft zich hiermee weer op de internationale kaart gezet als leverancier van talent. Niet alleen bij de Junioren zijn wij daar mee bezig, in meer categorieën wordt daar hard aan gewerkt. Dat gaat ongetwijfeld ook zijn vruchten afwerpen. Bij Ahoy maken ze een wielrenner van je, of je nu een jongen of meisje bent, nog heel jong of al wat ouder. Je hoeft ook zeker niet allergrootste talent bij de jeugd te zijn geweest. Als je een droom hebt is alles mogelijk. Daar is deze transfer het ultieme bewijs van.
Maikel is de eerste uit het Juniorenteam van Ahoy die een contract bij een beloftenploeg heeft getekend. Maar er gaan er meer volgen, dat kan ik alvast verklappen. Er speelt van alles dus we hopen dat we binnenkort met een volgend bericht over een van de Junioren van onze club kunnen komen!

Foto’s: Raymond Kerckhoffs en Lou Maas

Verslag Acht van Noordenveld (dames)

De acht van Noordenveld, een onderdeel van de clubcompetitie waaraan ook rensters van RWC Ahoy deelnemen. In een samenwerkingsverband met Westland Wil Vooruit, Spartaan en DRC De Mol stond RWC Ahoy er met een compleet team. Lees hier het verslag van onze renster, Claudia van Dijk. 108 Kilometer in een zonnige setting.

Omdat we erg vroeg van start moesten, half 10 wel te verstaan, hebben we met de meiden de nacht ervoor in een hotel in Roden overnacht. We waren met Een compleet team van 8 rensters. Met Nienke Wasmus, Iris Hofman, Lotte Beukers en Sanne Roozemond (Westland wil vooruit), Doris de Rooij (Spartaan), Lieke van de Draaij (DRC de mol) en Leonie en ik (RWC Ahoy) hadden we een goed team om samen te kunnen werken en bovenal om plezier te maken. Goed uitgeslapen en met frisse moed stonden we aan de start aan de start in een sterk deelnemersveld!

Het was een mooi parcours waarbij we meerdere grote rondjes van 24 km en 2 rondjes van 12 km voor de boeg hadden. Elke ronde bevatte wel een zwaar stuk over straatsteentjes van ongeveer 1 km lang, maar dit ging mij juist wel beter af. Goede hoop!

Vooraf had Lieke mij tips gegeven om goed van voren te zitten en dat is dan ook wat ik heb gedaan samen met Lieke, Nienke, Doris en Lotte. Daarom was ik ook in staat om wat sprongetjes mee te wagen voor het peloton uit, maar helaas zonder succes.

Na een valpartij werd ik helaas wat angstiger en heb ik mij wat naar achter laten zakken. Natuurlijk  met de bijbehorende risico’s, want hoe verder achterin des te meer kans op valpartijen voor je. En dat geschiedde dan ook in de laatste ronde. Lieke, Lotte en ik zaten jammer genoeg achter een valpartij waardoor wij met een klein groepje op achterstand raakten. Alhoewel we nog met alle macht probeerden terug te rijden, bleek uiteindelijk de finish dichterbij dan verwacht of gehoopt. Na 108 km is Nienke 28e, Doris 29e, Lieke 63e, Lotte 76e en ben ik 78e geworden.

In ieder geval een erg leerzame en bovenal een leuke ervaring om met 8 rensters hieraan deel te kunnen nemen. Op naar de volgende!

Verslag Acht van Bladel (Junioren)

Het Paard van Bladel en het grote geheim.

Niet willen laten zien dat je de beste bent maar het gewoon zijn. Lees die zin nog eens drie keer en probeer het eens uit te voeren. Moeilijker dan u denkt. De Junioren van Ahoy beheersen het inmiddels tot in perfectie. In Bladel werd dat nog eens onderstreept. In de verte zag ik het junioren peloton dringen om het beste plekje aan de startlijn. Terwijl de Engelsen met schuim op de mond klaar stonden voor vertrek, zaten de renners van Ahoy nog rustig onderuit gezakt op het terras van het plaatselijke cafe. Geen spoor van nervositeit terwijl over een kwartiertje toch echt de eerste etappe van de plaatselijke Acht van start zou gaan. Met een pittige windkracht 4 wel te verstaan. Op het gemakje peddelden ze met nog 10 minuten te gaan naar de start. Op de eerste kasseistrook zaten ze allemaal vooraan.

‘Hey Robbie. Robbie? Robbie?!’
‘Ja?’
‘Slaap lekker’
‘Slaap lekker jongen’
– De fijnste kamergenoot die je je kan wensen: verzorger Robbie de Goede –

De voorbesprekingen op koersdagen zoals deze duren maximaal 1 minuut en 12 seconden. Niet van dat ze daar en daar moeten opletten. Of wie voor wie de sprint moet aantrekken. Het gaat er ook niet om wàt er daar wordt gezegd. Het gaat om het finetunen van de juiste mindset. Dat is ons ‘geheim’. Vertrouwen doet een hele hoop en dat wordt er al maanden ingepompt. Als dat in de voorbespreking nog moet gebeuren ben je te laat. Dan zit het alleen in het hoofd maar niet in iedere vezel van de renners.

Behalve het geven van vertrouwen worden er af en toe natuurlijk ook wat steentjes afgebroken. Als er niet wordt gewonnen als je met 2 op 3 in de kopgroep zit bijvoorbeeld. Als je veel langer dan nodig achterin hangt of als er een ontsnapping is gaan lopen waar jij bij moest zitten. Als je het team onnodig op je laat wachten ook. Maar overal zit een idee achter. Eén seconde daarna begint namelijk de heropbouw. Het bouwwerk wordt dan weer een stukje steviger. Dan worden ze niet drie maar vijf keer groter. En wordt er ook weer veel om gelachen. Ja, wat dacht u. Het is een rasecht sportteam, iedereen is ook wel een keer aan de beurt. Soms bewust, soms omdat het nodig is.

‘Louis ga je morgenochtend mee nog een stukje fietsen?’
‘Ik heb alleen mijn loopschoenen bij me’
‘Oh, jammer. Hoe lang ga je?’
’20 kilometer denk ik’
‘Ehhh…’
‘Nuchter. En daarna lekker ontbijten’
‘…..’
– Oud-renner en top-mechanicien Louis de Koning is nog altijd zo fit als een hoentje –

Het paard van Bladel was dit keer ook de sigaar. Het dier brak los tijdens de tweede etappe en rende kilometers lang in, om en door het peloton. Zijn 15 minutes of fame gingen live het internet over. Toen het peloton tot stilstand werd gebracht om het dier te vangen braken de verzorgers vervolgens hun nek om naar de stilstaande renners te galopperen. Wat ze allemaal meesjouwden heb ik niet eens meer onthouden. Misschien hadden ze ook wat luiers bij zich, aangezien 90% van het peloton het in de broek had gedaan tijdens het paard-incident. Ik twijfelde, dacht aan uitstappen om het tafereel van dichtbij te filmen maar wist me in te houden. Het grote gedoe was van een afstandje ook prima te aanschouwen. Al denk ik aan een live-interview uit de koers de volgende keer op zo’n moment. We moeten toch een beetje blijven innoveren, toch?

‘Geef me een voorwiel. En een zadel!’
– Ploegleider Ron Zijlaard tijdens het paard-incident –

Het paard-incident loste de organisatie en jury prima op. Op beiden was sowieso weinig aan te merken en dat mag ook weleens gezegd worden. Misschien moeten juist wíj onze excuses nog aanbieden aan de organisatie. De Acht van Bladel is een hoog aangeschreven wedstrijd, maar elke vorm van spanning was na dag 1 uit de koers. Eerste etappe 2 man op drie in de kopgroep, tweede etappe twee man op twee vooruit. Het is niet van geen respect hebben voor de wedstrijd dat er niet werd gesprint. Maikel Zijlaard en Daan Hoole beslisten dat laatstgenoemde mocht winnen èn het geel mocht pakken. En wees eerlijk, ziet zo’n foto er niet veel mooier uit dan twee ploeggenoten die er om spurten. Deze wordt ingelijst en krijgt misschien wel een mooi plaatsje in het Rotterdamse thuishonk.

Laten we tot slot nog even per renner de koers doornemen.

Stef Zeestraten zit weer in het zadel na deze Acht van Bladel. Gevalletje van ziek geworden, teveel gedaan en helemaal naar de klote gegaan. Zo zeg je dat in wielertaal. We hebben deze jonge vogel weer even wat steviger tegen de borst gedrukt en zagen gelukkig al snel weer een glimp van de ‘echte’ Stef. Dat hij lek reed op een beroerd moment en minuten verloor was dan ook maar een niemendalletje. Hoe hij de vluchten beschermde was al erg sterk. Hij blijft nog even stevig onder de vleugels en is over een paar weken weer top. Dan draait hij de rollen soms weer even om. Stef is en blijft immers een kanjer.
Voor Stephan Verhoeff zou ik bijna een apart stukje tikken. Af en toe doet hij dingen waarbij onze monden bijna openvallen. In Bladel had hij weer zo’n momentje: lek rijden op het moment dat het peloton in vier stukken breekt, vervolgens terugrijden naar de vierde waaier, alleen naar de derde rijden en dan net niet de sprong naar de tweede kunnen maken. Van de fiets is het een hele lieve, rustige jongen, maar in de koers vatten zijn benen af en toe flink vlam. Stephan is uitgeroeid tot een zekerheidje in het beschermde Ahoy nestje en bovendien heel prettig om mee te werken.
Edo Maas dan. Dat is zo’n type die als je ff naar de wc gaat als je monopoly aan het spelen bent hij snel even wat flappen van de bank op zijn eigen stapeltje legt. Om dan met een engelengezichtje te doen alsof er niets aan de hand is als je terug aanschuift. Het is positief, dat is juist zo mooi aan hem. Het is bovendien de perfecte mindset voor een wielrenner. Combineer dat met een steeds groter wordend vermogen en je hebt een topper in wording. We investeren in Edo, het plan is al lang en breed uitgestippeld. Oh ja, en passant, pakte hij het jongerenklassement mee en reed verder bijna alles in de top-10. Kudos voor Edo.
Als je wint heb je vrienden en dat geld zeker voor Maikel Zijlaard. En dat terwijl hij nu genoegen moest nemen met een tweede plaats in de eindstand. De verwachtingen worden soms echter opgeblazen tot grote proporties en het kroontje werd al op zijn hoofd geplant. Hij heerst en verdeeld, geeft zeges weg, lacht vriendelijk naar iedereen maar als je nu nog dichtbij wil komen ben je te laat. Hij heeft zijn vertrouwelingen al uitgekozen en daarmee wil hij de troon bestijgen. Het onderste treetje is veroverd en dat hij luistert als iemand niet in zijn straatje praat kan hem helpen het volgende stapje te nemen. Hij denkt daar zelf veel over na. Als ik met hem praat is het bijvoorbeeld meer over later dan het nu. Regeren blijft immers vooruitzien en dat doet hij met gezond verstand. Hij is de eerste die het kroontje in de hoek smijt. Een verademing om met hem te werken.
Daan Hoole is de kroonprins van het andere rijk. En als moderne machtshebbers handelen ze met elkaar in gunsten en diensten. Het zijn concurrenten maar ze hebben elkaar immers ook nodig, en dat lieten ze zien in de tweede etappe. Terwijl ze wegreden van een jagend peloton liepen de onderhandelingen door. Welke rekeningen staan er nog open of openen we een nieuwe? Pratend kwamen ze de toeschouwers voorbij. De deal werd gesloten, voor het oog van het wielerland werd Daan in de gele trui gehesen. Maar laten we niet vergeten dat Daan over drie dagen ook gewoon de allerbeste was. Zonder twijfel. Zonder dat hij misschien zelf doorhad zag ik daarnaast een patron in het geel. Of een kroonprins, zo u wilt. Zijn uitstraling groeit met de week en dat is een hele mooie ontwikkeling. De rek is er ook bij hem nog lang niet uit, op alle fronten.

Speciale dank gaat uit naar Joop Zijlaard en Daniel Hoole die de omkadering van het team compleet maakten tijdens een mooi en succesvol weekend. Dank aan de organisatie voor de mooie koers. Meer shoot-outs zijn terug te luisteren op de Facebook live streams van deze succesvolle 3-daagse. Inclusief het paard incident.

Verslag GP Romilly-sur-Seine (Amateurs)

Het groen-witte Ahoy tricot was tijdens de tweedaagse van Romilly weer goed vertegenwoordigd. Zes Ahoyers gingen op twee uitdagende omlopen van zo’n 80 km de strijd aan met de tegenstanders, het geaccidenteerde parcours en de wisselende weersomstandigheden. Met name Lennert van Straten, op het laatste moment aan de selectie toegevoegd, maakte veel indruk.

Tijdens het pinksterweekend trokken zes Ahoyers naar het Franse Romilly-sur-Seine, voor een tweedaagse die inmiddels een traditie is geworden binnen de club. Joram Grootveld, Tim Breugem, Jacco Vermeer, Krijn Huijzer, Lennert van Straten en oudgediende Teun Veken moesten de eer hoog zien te houden – de twee voorgaande edities werden namelijk afgesloten met winst in het algemeen klassement.

De fietsende bromsnor Krijn Huijzer werd door wegkapitein Veken voor de eerste etappe aangewezen als kopman voor het geval het op een pelotonsprint zou uitlopen. ‘Krijn is de enige van ons die dit seizoen bewezen heeft in de sprint zijn mannetje te staan. Bovendien hoopten we dat Krijn met zijn imponerende fysiek die kleine Fransmannetjes angst zou inboezemen,’ aldus Veken. Helaas zakte de gewezen kopman op jammerlijke wijze door het ijs. Al bij de eerste serieuze schifting zat Huijzer met zijn – naar eigen zeggen – goede benen aan de verkeerde kant van de breuk. De overige vijf Ahoyers waren wel goed bij de les en zaten mee in de voorste groep waarin in de stromende regen op het scherp van de snede werd gekoerst. Na een spervuur van aanvallen ontsnapte uiteindelijk een kopgroep van acht man, onder wie Lennert van Straten en Teun Veken.

In deze kopgroep zaten helaas ook drie renners van het Belgische Pepinster Primeurs Cycling Team en zij buitten hun overtal en sprintkwaliteiten optimaal uit. Veken eindigde 5e, Van Straten 6e, beiden op 2 seconden van de winnaar. Op ongeveer een halve minuut volgde het groepje met Grootveld, Vermeer en Breugem.

In de tweede etappe, die onder een stralende zon werd verreden, werd er buitengewoon tactisch gekoerst. Voor het grootste deel lag het tempo laag, maar op het enige klimmetje van de 6km lange omloop werd hard doorgetrokken. Met nog drie ronden te gaan ging het spel echt op de wagen en alleen de ijzersterke Van Straten wist zijn karretje aan te haken bij een op hol geslagen trio van het Pepinster Cycling Team. In de laatste ronde kwam de Rotterdamse hardrijder natuurlijk zwaar onder vuur te liggen, maar hij wist alle aanvallen te pareren en sprintte uiteindelijk naar een knappe tweede plaats. Omdat er niet met MyLaps gereden werd en onduidelijk was wat de precieze tijdsverschillen waren, was het afwachten wat de stand in het eindklassement zou zijn.

Na urenlang juryberaad toverde de wedstrijdleiding een einduitslag tevoorschijn die helaas niet klopte. Van Straten was 3e geworden, maar bleek na bestudering van de daguitslagen eigenlijk recht te hebben op een ex aequo 1e plaats. ‘Natuurlijk had ik graag mijn momentje op het podium willen pakken,’ aldus een geëmotioneerde Van Straten. ‘Maar al met al mag het de pret niet drukken. Dit was een prachtig weekend. Ik wil bij deze ook graag mijn ploeggenoten en de ploegleiding bedanken voor het vertrouwen dat zij in mij hadden.’

Jacco Vermeer, de 23-jarige orchideeënkweker uit Bleiswijk wiens contract aan het einde van het seizoen afloopt, had gehoopt in Romilly zijn marktwaarde nog wat verder omhoog te schroeven. ‘Daar kunnen we kort over zijn,’ aldus Vermeer. ‘Dat is niet gelukt. Het is duidelijk dat ik dit jaar grote stappen vooruit heb gezet, maar de grote overwinning waarop ik hoopte, is er nog niet van gekomen. Waar dat aan ligt? Tja, ik ben nog jong en koers nog niet zo lang. Ik denk dat ik vooral de grenzen van mijn fysieke en mentale mogelijkheden nog moet ontdekken.’

Verslag Ronde van Haspengouw

Een uitdagende ronde werd verwacht, een zware ronde is het geworden. Niets is RWC Ahoy bespaard is gebleven. De Ronde van Haspengouw (België): 36 teams uit diverse landen, 180 renners, twee omlopen van ca. 100km, een pittig omnium en een ploegentijdrit. Drie dagen in de volle zon op jacht naar punten!

Dag 1: De hitte overwinnen

Na enkele weken voorbereiding begonnen Thijs, Bram, Nick, Lars en Wouter vrijdag met een omloop van ongeveer 100 kilometer. Gegeven dat Lars vorig jaar in de winnende kopgroep zat, waren de verwachtingen hoog, zelfs bij de organisatie. Omdat het met 180 man, een paar onmogelijke bochten en enkele wegversmallingen een hectische start beloofde te worden, stond RWC Ahoy al vroeg stijf vooraan de meet. Na het startschot was het meteen dringen geblazen. Dat ging Bram en Lars goed af, waardoor Bram halverwege de eerste ronde zelfs de mogelijkheid zag om te demarreren. Het razende peloton stond dat zo echter niet toe. Halverwege koers lukte het acht mannen wel om weg te komen. Helaas zonder een klasbak van RWC Ahoy. Omdat elke punt telt, streden Lars, Thijs en Bram desondanks vooraan mee voor de plekken erachter. Uiteindelijk werden de punten, ondanks enkele ontsnappingspogingen, toch verdeeld in een hectische eindsprint. RWC Ahoy uiteindelijk rond de 75ste plek. Tot aan het gedrang in de sprint goed voorin gezeten, maar helaas zonder punten aan de pasta.

Dag 2: Algehele malaise geeft motivatie!

Dit was de dag waarop er punten gepakt moesten worden, beginnend met een ploegentijdrit. “Een top-3 notering behoort tot de mogelijkheden”, aldus Lars voorafgaand aan deze discipline. Aan de voorbereiding zou het in ieder geval niet liggen. Ten minste… Dat was het idee. Met een strakke focus en een (over)gezonde dosis spanning stond RWC Ahoy om 12:38u aan de start. Tot op het bot gemotiveerd, Hier moest het gebeuren! 

5, 4, 3, 2, 1… Direct vol op de Poggio van Groot-Gelmen op. Met slechts 3 seconden onder de Strava KOM werd deze overwonnen. Op weg naar een top-5. Maar niets was minder waar; Met hartslag in het diepdonkerrood  ontspoorde het geoliede treintje in de afdaling.. De meer dan haakse bocht direct na de afzink werd met het snot voor de ogen ternauwernood bedwongen, maar resulteerde in het uiteenvallen van de trein. Wouter dichtte het gat, wat ervoor zorgde dat hij op de tweede klim moest lossen.Niet getreurd zou je denken, immers de tijd van de derde renner telt. Echter liep vervolgens de ketting van Thijs eraf, waarna Bram dankzij het Vlaamse wegdek lek reed. Gelukkig bereikte Thijs de surplacende Lars en Nick, waarnade uitgedunde trein alsnog knap naar een 15de (van de 36) tijd reed. De eerste punten in de pocket, maar hier had echt meer ingezeten! Op naar deel 2 van de dag. De individuele omniums.

De omniums: 5 x 35 Minuten vol voor elke punt!

Lang treuren had geen zin, want 2 uur na de ‘deceptie’ van de ploegentijdrit moest Thijs weeraan de bak: 9 Rondes van 2,2 kilometer, geen meter vlak, , bij een temperatuur  waar de mussen dood van het dak vielen en iedere renner zonder teamgenoten op zichzelf aangewezen was. Ondanks het verschroeiende tempo, was het een voor onze lichtgewicht prima handhaven in het peloton. Thijs sprokkelde iedere ronde voorin punten bij elkaar. Helaas kostte dit te veel energie om in de eindsprint nog een rol van betekenis te spelen.

Daarna was het aan manche 2, met Nick. Alhoewel hij, door een te vroeg startschot van de organisatie, later over de start rolde dan de andere 34 renners zag Nick kans om weer aan te haken. Nadat een kopgroep was vertrokken, trachtte Nick nog om ernaartoe te springen. Verder dan op een paar seconden chasse patatten achter de vluchters kwam hij niet, om vervolgens in de sprint te worden bijgehaald door een razend peloton met een 18e plek als gevolg.

Wouter stond verstandig vroegtijdig aan de start, waar hij constateerde dat hij o.a. tegen de klassementsleider en een Duits kampioen mocht strijden. Keer op keer ging het gas erop, waardoor het peloton met het tong op het stuur lag. Ondanks dat reed hij ijzersterk en attent van voren en zag hij kans om in de 7de ronde even vooruit het peloton te rijden. Terwijl het op de fiets niet was te zien, stierf Wouter daarna van binnen duizend doden, waardoor een goede eindsprint verloren ging. In ieder geval weer voldoende punten en mooie foto’s in de pocket.

Om 17:15 was het de beurt van Bram. Aan niets was te zien dat hij al allemachtig had afgezien die dag. Die Poggio na startfinish werd echter elke keer harder opgereden, waarna een kopgroep ontstond. Bram miste net de slag, maar zat ronde op ronde stijf van voren in het peloton, waardoor een mooie 11e klassering zijn verdienste was.

Als laatste mocht Lars de eer van Ahoy verdedigen, in een manche die grotendeels bestond uit in de top 20 geklasseerde renners. Dat was te merken aan het tempo, wat van start af aan zo smerig hoog lag dat het peloton al in de eerste ronde in stukken spetterde. Ondanks dat wist deze klasbak het echter te presteren om mee te zitten in de kopgroep. Na te zijn bijgehaald door het peloton positioneerde hij zich van voren om vervolgens net als Bram naar een 11e positie te sprinten.

Ondanks het ontsporen van de TTT trein was dag 2 een prachtige ervaring, wat in stijl werd afgesloten met een hoop gezelligheid, pasta en voor de echte mannen Thijs, Wouter en Lars met Limoncello. 

Dag 3: Tot het bot toe gemotiveerd

In deze omloop van 100km moest het gebeuren om alsnog een top-50 klassering te halen. De tactiek was simpel. Meezitten of anders Bram of Lars lanceren op de finish heuvelop. Al snel bleek dat deze ‘ simpel’  niet ‘gemakkelijk’ zou zijn, gegeven dat 180 man met 65 km/u over het Belgische asfalt, of het naastgelegen fietspad of berm, vlogen. Bram probeerde het wel, maar moest zijn vluchtpoging uiteindelijk bekopen met een DNF.. Nog vier Ahoyers in race.

Iedere ronde dunde het peloton op de finishklim aanmerkelijk uit, de deur stond achterin wagenwijd open. Echter voelden de benen van Wouter en Nick voelden goed en ook Lars gaf te kennen nog fris genoeg te zijn voor de finale. Thijs manoeuvreerde daarna zijn ploegmaten met speels gemak door het peloton naar voren. Alhoewel er al een kopgroep was gevlogen, was het met de pittige en smalle klim voor de meet nog steeds dringen geblazen om voorin te blijven en zo kans te maken op wat punten. Dankzij het beulwerk van Thijs lukte in de laatste ronde om de ploeg goed te positioneren voor het eindschot. Met nog een paar honderd meter te gaan werden Lars en Thijs echter omver gekegeld, waarna Thijs met een salto in een greppel landde. Omdat Wouter en Nick hier pal achter zaten waren alle kansen voor Ahoy verkeken. Geen top-50 notering, geen punten, maar godzijdank ook geen ernstige (lichamelijke) schade.

Haspengouw: Gaaf & leerzaam

Ondanks dat de ploeg haar ambities niet heeft waargemaakt, was het desalniettemin een enorm gave ervaring. Hard gereden, eigen grenzen opgezocht en gevonden, veel geleerd en bovenal ook genoten van de atmosfeer met een gezellige ploeg. Op naar volgend jaar… want met deze lessen moet er meer inzitten.

Verslag Omloop van de Maasvallei Junioren

Daar zaten ze dan op een muurtje, winnaar Maikel Zijlaard en de nummer twee Daan Hoole. Een opgewonden microfonist rechts van ze, wat geloste wielrenners die voor ze over de streep bolden, fotografen aan de andere kant. Ze vertrokken geen spier. Wie niet beter wist dacht aan twee fietsvrienden die tijdens hun zaterdagse tochtje even bij het wedstrijdje in de buurt kwamen kijken. Ze hadden echter zojuist een van Nederlands meest prestigieuze klassiekers naar hun hand gezet. De houdingen waren minzaam, de blikken op niets gericht, de lichaamstaal niet eens die van kampioenen die zodadelijk op de hoogste treetjes van het podium mochten stappen. Ik denk niet dat iemand het in de gaten had, maar het was dáár op dat muurtje van zo’n typische Limburgse woonhoeve, waar zich een bijzonder mooi moment afspeelde. Ik keek er van een afstandje naar, haalde mijn telefoon uit mijn broekzak en maakte zonder dat ze het in de gaten hadden een foto.

Ik keek nog eens goed. Wat me zo intrigeerde was het grote contrast: als je ze op op de fiets ziet zitten lijken het al volwassen kerels, zo vol kracht en zelfvertrouwen als ze zijn. Maar in dat zeldzaam rustige moment na de wedstrijd zaten daar op dat muurtje twee nog kwetsbare jongens: moedig met zijn tweeën onderweg naar nieuwe successen. Vluchten kon niet meer, ze hadden hun kaarten op tafel gelegd: beiden een dijk van een voorseizoen gereden, overwinningen en ereplaatsen in UCI wedstrijden en een plaats in een topteam bij de beloften voor het grijpen. Alleen de kleur van het truitje is nog niet zeker. Een wielerleven vol successen en valkuilen wacht op ze. Het blijft een geweldig beeld.

Ahoy-trio vooraan

We hadden natuurlijk meer mannen in koers. En behalve Daan en Maikel stak in de Maasvallei nog een derde renner van de ploeg zijn kopje ver boven de middelmaat uit: Stefan Verhoeff. Hij completeerde het Ahoy-trio in de kopgroep van 10 en daar waren we oprecht niet verbaasd over. Er ging wel een kleine zucht van opluchting door de auto toen ook zijn nummer over de radio werd afgeroepen als lid van de kopgroep. Eindelijk rijdt die gozert waar hij hoort werd er geroepen (voor de niet-Rotterdammers: dat is geen typefout, de natte T hoor je er natuurlijk aan vast te plakken). Sterker nog, Stefan maakte nog een grote kans om de koers te winnen ook. Hij zat klaar om na de laatste beklimming van de Snijdersberg te demarreren. Degene die het gat zou dichtrijden zou Daan met zijn snelle benen direct op het wiel krijgen en Maikel zat daarachter ook nog als bliksemafleider. Zijn poging op twee kilometer van de meet gaf hem helaas niet voldoende ruimte waarna de koersslimme Maikel zijn kans pakte. Vanuit laatste positie knalde hij zo hard weg dat de twee seconden vertwijfeling in de groep genoeg waren voor een gat van 30 meter. En dat rijdt je echt never nooit meer dicht, al heet je honderd keer… En vul hier je eigen naam maar in, dat durf ik wel aan. Al is te hopen dat Van Avermaet dit niet leest. Enfin, je snapt het punt. De bekende gebalde vuist ging bij het passeren van de streep weer de lucht in. De rechtse uppercut wordt zo langzamerhand zijn bekende signature move. Daan spurtte sterk naar de winst van de groep en dus plek twee en Stephan klasseerde zich netjes als zevende.

Limburgse Eik
Waar waren onze andere drie starters? Kristoffer Bindemans werd keurig 34e. Zijn uitslag werd een beetje overschaduwd door het geweld van de kopgroep, maar met slechts een vijftigtal uitrijders is dit natuurlijk ook gewoon een mooie prestatie. En of we hem dat hebben laten weten! Edo Maas beleefde een dag om heel snel te vergeten nadat hij door problemen met zijn derailleur al in de eerste ronde de strijd moest staken. Lennart Reijtenbach zat het ook niet mee en dat is zacht uitgedrukt: hij knalde in de bevoorrading op een boom en bracht noodgedwongen enkele uren door in het ziekenhuis. Die Limburgse eik boog helaas ook voor onze Jerommeke niet. Diagnose: gebroken ruggenwervel. En als ik zeg dat die uitslag nog meeviel begrijp je de ernst van de situatie. We hebben het niet zien gebeuren maar het moet een rare en vooral nare val geweest zijn. We kennen Lennart immers als iemand die zeer goed kan sturen en reageren op zulke situaties in de wedstrijd. Hopen maar dat hij zo snel mogelijk weer is hersteld!

Vette Vinger

We konden na afloop dus ook weer dankbaar de felicitaties in ontvangst nemen. Het is overigens vrij makkelijk om als ploegleiding succes te hebben met zo’n verzameling talent die we sinds lange tijd bij RWC Ahoy niet meer sa­men gezien hebben. Faciliteren, de juiste snaar raken en wed­strijden bekijken is de hoofdbrok van het ‘werk’ en een opstelling maken is nog de moei­lijkste taak nu met de blessures die het team hebben getroffen. Als er een wedstrijd aankomt, is het nu checken wie nog een beetje gezond is en die wordt gebeld: gese­lecteerd.

Het koersen eist zijn tol, maar hoe hard het ook klinkt: het is part of the game. Denk je dat de geblesseerde jongens nu (met alle respect) gaan volleyballen? Ben je gek, er staan NK’s voor deur, de meerdaagse in Bladel komt eraan en weet ik wat al niet meer. De kalender zit nog propvol mooie wedstrijden. En van die wedstrijden zullen wij zo goed als we kunnen verslag blijven doen – in woord en beeld. Al dan niet filmend met een telefoon waarvan de lens is ‘beslagen’ door een vette vinger of de live-verbinding bij het ingaan van de laatste kilometer plots wegvalt. Excuus hiervoor, maar we blijven ons best doen te verbeteren. Wees tot die tijd blij dat we de uitzending niet onderbreken voor reclames. Met in totaal 6.500 views op de live-video’s hebben we immers al weer veel wielerliefhebbers en volgers weten te bereiken. Bedankt weer voor de support allemaal en tot de volgende koers!

P.s. de vette vinger was van mij, al gaat onze verzorger Robbie hierin ook niet helemaal vrijuit. Deze zaak wordt na de klachtenregen nader onderzocht.

Foto’s: Raymond Kerckhoffs & website Ronde van Limburg

Koersverslag E3 Prijs Harelbeke (junioren)

Door Fedor Slegtenhorst

De E3 Prijs Harelbeke werd, een maandje na de prof-editie, ook door de Junioren gereden. Iets korter natuurlijk, maar ook boordevol klimmen en kasseistroken. Stef Zeestraten, Maikel Zijlaard, Vincent Hoppezak, Stefan Verhoeff, Edo Maas en Herman Brinkman maakten hun opwachting in een van de best georganiseerde koersen van de Junioren-kalender.

Het is geen nieuws als ik nu al verklap dat Edo Maas deze wedstrijd op zijn naam schreef. Hij reed een dijk van een koers en dat verbaasde ons niets. Edo heeft namelijk twee karaktertrekken die van hem een hele goede wielrenner maken: hij is een realist èn niet bang om te koersen. Hij ging met een plannetje de wedstrijd in: vooraf was besproken dat voor het geweld zou losbarsten op de Patersberg en de Oude Kwaremont hij beter al wat afstand kon nemen. Zo zou hij in de finale zijn karretje kunnen aanhaken bij de grote mannen die van achteruit kwamen en áls hij er eenmaal in de finale bijzit is hij altijd een hele gevaarlijke klant. Zo gezegd, zo gedaan. Lukte de eerste ontsnapping nog niet, de tweede was raak. In hardrijder Tijmen Arensman had hij de ideale vluchtmakker en samen pakten ze ruim een minuut voor de ze aan ‘de Pater’ begonnen.

Voor we ons na zo’n 70 kilometer koers in deze beslissende fase van de wedstrijd bevonden verloren we helaas al wel twee renners door één valpartij. Door een massale crash moesten zowel Herman Brinkman als Vincent Hoppezak de strijd staken. Herman brak zijn fiets in tweeën en Vincent blesseerde zich (opnieuw) zeer zwaar. In de eerste snelle inventarisatie van het hoopje kermende opgestapelde renners merkten we Vincent nog niet op. Pas toen we de valpartij eigenlijk wilden passeren zagen we het kopje van Vincent boven een berg fietsen uitsteken. Het was direct duidelijk: die lag er slecht bij. Zijn knie leek wel twee keer zo groot. Hij gaf direct aan niet meer door te kunnen en ik kan je vertellen dat er in de auto hartgrondig gevloekt werd. Vincent kende dit jaar al veel pech en kwam er net weer doorheen. En daar lag hij wéér. Maar je moet door met de wagen en je gehavende renners achterlaten. Een klote moment. Even slikken en maar weer doorgaan.

Uiteindelijk belandden we dus bij de Patersberg op zon 40 kilometer van de meet. Toen Edo en zijn vluchtmakker daar gepasseerd waren ontbond Maikel Zijlaard zijn duivels. Op die befaamde kasseienpuist voerde hij een sterk nummertje op. Bergop het tempo opvoeren, doortrekken, een gat slaan met de groep en alleen in de achtervolging de koplopers bijna oprapen. Een ideaal scenario voor de ploeg was in de maak: drie man weg met daarbij twee man van ‘ons’. Het vooraf bedachte plannetje leek te lukken tot bij Maikel op de Oude Kwaremont het noodlot toesloeg: zijn ketting sloeg tussen zijn derailleur en het derraileurwieltje. Kan dat? Ja, dat kan, weten na vandaag. Het peloton was inmiddels zo ver uit elkaar geslagen dat we niet kort genoeg achter hem konden zitten om direct een nieuwe fiets te geven. Hij vroeg meerdere keren om zijn ploegleidersauto, maar pas na 20 kilometer rijden met het defect mochten we achter de eerste groep van inmiddels 44 renners plaatsnemen. Direct wisselen en met zo’n 10 kilometer te gaan kon hij weer plaatsnemen in de groep. Edo zat daar inmiddels ook weer bij. Hij was teruggepakt nadat zijn medevluchter Arensman ook door pech op de Oude Kwaremont de rol moest lossen. Alles bij elkaar dus in de finale en even leek het uit te draaien op een anticlimax. Een klein peloton denderde op de meet in Harelbeke af.

Daarbij helaas niet Stef Zeestraten en Stefan Verhoeff. Beiden zaten nog wel in koers, maar in respectievelijk de tweede en derde groep. Duidelijk was dat ze allebei een terugslag hadden van hun zware valpartijen in de afgelopen week. Daardoor vonden we hen terug op posities in de koers waar ze gezien hun kwaliteiten eigenlijk niet thuishoren. Maar ook dat is de realiteit. Het niveau is dermate hoog dat een haperend fysiek wordt afgestraft. Het was gewoon even op in de finale, wat bij jongens op deze leeftijd kan gebeuren als ze niet 100% zijn. De reserves zijn nog niet zo groot en dan is het een kwestie van accepteren en goed herstellen. Geen zorgen, die goede benen zijn niet zomaar weg, hoor. Stef mag zich gaan voorbereiden op zijn debuut in de nationale selectie en Stefan gaat dit seizoen zijn neus zeker aan het venster steken en de buitenstaanders eens flink verrassen. Daar wordt hard aan gewerkt.

Het eerste peloton denderde inmiddels de laatste kilometers in. Gespannen maar toch enigszins murw gebeukt door een chaotische koers wachtten we in de auto de afloop af. Edo en Maikel waren echter niet van plan om de koers zomaar uit hun handen te laten glippen. Edo maakte gebruik van een twijfel-moment in de groep en demarreerde in de laatste kilometer naar een renner (Marijn van den Berg) die al licht vooruit reed en spurtte naar de grootste zege in zijn jonge carrière. Niet gestolen en als eerste-jaars Junior een groot compliment waard. Het is wel de laatste keer dat hij zoiets flikt want vanaf nu laten ze Edo op zo’n moment nooit meer rijden. Met die nieuwe status koersen wordt weer een mooie nieuwe uitdaging voor hem. Maikel wist er als non-sprinter nog een knappe zesde plaats uit te slepen wat bewijst dat hij nog met overschot in de koers zat. Stef werd 55e en Stefan bolde als 92e over de meet.

Een mooie afloop dus, maar de gevoelens achteraf waren natuurlijk gemengd. Edo was euforisch na zijn mooie zege, Maikel reed rond met een gevoel van onmacht door zijn defect, Vincent kwam het ziekenhuis uit met een been in het verband, Stef en Stefan waren even helemaal op en Herman had de pest in zijn lijf door zijn gebroken fiets. Het is dan snel schakelen: de een begeleid je naar het podium, de ander troost je, dan weer even ergens een hart onder de riem en weer een ander moet je juist weer even met rust laten. Ron Zijlaard is daar een voorloper in. Geloof me, hij zit niet met één maar met zes kinderen in koers. En hoewel de renners zichzelf het aller-meeste gunnen, hebben ze hun teamgenoten allemaal hoog in het vaandel staan. Kijk maar naar de start: tussen 180 strakke koppen babbelen zes schoffies er lustig op los, maken grapjes en hebben lol met elkaar. En bij de huldiging tonen ook de teleurgestelde renners netjes hun respect aan de winnaar. Mensen zonder sport-achtergrond vinden dat normaal, maar dat is het niet. Dat is groots en dat het soms uit hun tenen moet komen is helemaal niet erg. Dat is nu eenmaal het geval bij de sterke karakters die we koesteren.

Speciale dank gaat uit naar onze nieuwbakken mechanieker Ryan Wood, die ondanks dat hij zelf ook op het asfalt lag doordat de auto iets eerder vertrok dan dat hij er in zat, uitstekend werk afleverde. Natuurlijk ook de groep die als verzorgers optraden: de betrokken wielervaders René Zeestraten, Ton Verhoef en Frans Hoppezak en natuurlijk de onmisbare wielermoeders Ineke Zijlaard en Petra Hoppezak. Lodewijk Maas trad opnieuw op als ‘huisfotograaf’ en schoot weer mooie unieke plaatjes die je nergens anders terugziet.

Dat zijn overigens ook precies de mensen (en bijbehorende families) die de credits voor de mooie prestaties van het afgelopen voorjaar mogen opeisen. Ik moet soms wel een beetje lachen om de mensen die nu claimen erg belangrijk te zijn (geweest) of het altijd al in hen zagen zitten. En hoe zit dat als ploegleider? Dan ben je zo goed als je beste renner en daar is alles mee gezegd.

De credits voor de live-uitzendingen ontvangen we natuurlijk graag en dankbaar en we blijven ons best zo goed mogelijk verslag te doen. Dat doen we ook via het Twitter account van RWC Ahoy. Vergeet dat account niet te volgen om op de hoogte blijven.

We hopen dat iedereen zo van de koers genoten heeft!