Deze categorie dient nooit te worden gebruikt.

Verslag GP Romilly-sur-Seine (Amateurs)

Het groen-witte Ahoy tricot was tijdens de tweedaagse van Romilly weer goed vertegenwoordigd. Zes Ahoyers gingen op twee uitdagende omlopen van zo’n 80 km de strijd aan met de tegenstanders, het geaccidenteerde parcours en de wisselende weersomstandigheden. Met name Lennert van Straten, op het laatste moment aan de selectie toegevoegd, maakte veel indruk.

Tijdens het pinksterweekend trokken zes Ahoyers naar het Franse Romilly-sur-Seine, voor een tweedaagse die inmiddels een traditie is geworden binnen de club. Joram Grootveld, Tim Breugem, Jacco Vermeer, Krijn Huijzer, Lennert van Straten en oudgediende Teun Veken moesten de eer hoog zien te houden – de twee voorgaande edities werden namelijk afgesloten met winst in het algemeen klassement.

De fietsende bromsnor Krijn Huijzer werd door wegkapitein Veken voor de eerste etappe aangewezen als kopman voor het geval het op een pelotonsprint zou uitlopen. ‘Krijn is de enige van ons die dit seizoen bewezen heeft in de sprint zijn mannetje te staan. Bovendien hoopten we dat Krijn met zijn imponerende fysiek die kleine Fransmannetjes angst zou inboezemen,’ aldus Veken. Helaas zakte de gewezen kopman op jammerlijke wijze door het ijs. Al bij de eerste serieuze schifting zat Huijzer met zijn – naar eigen zeggen – goede benen aan de verkeerde kant van de breuk. De overige vijf Ahoyers waren wel goed bij de les en zaten mee in de voorste groep waarin in de stromende regen op het scherp van de snede werd gekoerst. Na een spervuur van aanvallen ontsnapte uiteindelijk een kopgroep van acht man, onder wie Lennert van Straten en Teun Veken.

In deze kopgroep zaten helaas ook drie renners van het Belgische Pepinster Primeurs Cycling Team en zij buitten hun overtal en sprintkwaliteiten optimaal uit. Veken eindigde 5e, Van Straten 6e, beiden op 2 seconden van de winnaar. Op ongeveer een halve minuut volgde het groepje met Grootveld, Vermeer en Breugem.

In de tweede etappe, die onder een stralende zon werd verreden, werd er buitengewoon tactisch gekoerst. Voor het grootste deel lag het tempo laag, maar op het enige klimmetje van de 6km lange omloop werd hard doorgetrokken. Met nog drie ronden te gaan ging het spel echt op de wagen en alleen de ijzersterke Van Straten wist zijn karretje aan te haken bij een op hol geslagen trio van het Pepinster Cycling Team. In de laatste ronde kwam de Rotterdamse hardrijder natuurlijk zwaar onder vuur te liggen, maar hij wist alle aanvallen te pareren en sprintte uiteindelijk naar een knappe tweede plaats. Omdat er niet met MyLaps gereden werd en onduidelijk was wat de precieze tijdsverschillen waren, was het afwachten wat de stand in het eindklassement zou zijn.

Na urenlang juryberaad toverde de wedstrijdleiding een einduitslag tevoorschijn die helaas niet klopte. Van Straten was 3e geworden, maar bleek na bestudering van de daguitslagen eigenlijk recht te hebben op een ex aequo 1e plaats. ‘Natuurlijk had ik graag mijn momentje op het podium willen pakken,’ aldus een geëmotioneerde Van Straten. ‘Maar al met al mag het de pret niet drukken. Dit was een prachtig weekend. Ik wil bij deze ook graag mijn ploeggenoten en de ploegleiding bedanken voor het vertrouwen dat zij in mij hadden.’

Jacco Vermeer, de 23-jarige orchideeënkweker uit Bleiswijk wiens contract aan het einde van het seizoen afloopt, had gehoopt in Romilly zijn marktwaarde nog wat verder omhoog te schroeven. ‘Daar kunnen we kort over zijn,’ aldus Vermeer. ‘Dat is niet gelukt. Het is duidelijk dat ik dit jaar grote stappen vooruit heb gezet, maar de grote overwinning waarop ik hoopte, is er nog niet van gekomen. Waar dat aan ligt? Tja, ik ben nog jong en koers nog niet zo lang. Ik denk dat ik vooral de grenzen van mijn fysieke en mentale mogelijkheden nog moet ontdekken.’

Verslag Ronde van Haspengouw

Een uitdagende ronde werd verwacht, een zware ronde is het geworden. Niets is RWC Ahoy bespaard is gebleven. De Ronde van Haspengouw (België): 36 teams uit diverse landen, 180 renners, twee omlopen van ca. 100km, een pittig omnium en een ploegentijdrit. Drie dagen in de volle zon op jacht naar punten!

Dag 1: De hitte overwinnen

Na enkele weken voorbereiding begonnen Thijs, Bram, Nick, Lars en Wouter vrijdag met een omloop van ongeveer 100 kilometer. Gegeven dat Lars vorig jaar in de winnende kopgroep zat, waren de verwachtingen hoog, zelfs bij de organisatie. Omdat het met 180 man, een paar onmogelijke bochten en enkele wegversmallingen een hectische start beloofde te worden, stond RWC Ahoy al vroeg stijf vooraan de meet. Na het startschot was het meteen dringen geblazen. Dat ging Bram en Lars goed af, waardoor Bram halverwege de eerste ronde zelfs de mogelijkheid zag om te demarreren. Het razende peloton stond dat zo echter niet toe. Halverwege koers lukte het acht mannen wel om weg te komen. Helaas zonder een klasbak van RWC Ahoy. Omdat elke punt telt, streden Lars, Thijs en Bram desondanks vooraan mee voor de plekken erachter. Uiteindelijk werden de punten, ondanks enkele ontsnappingspogingen, toch verdeeld in een hectische eindsprint. RWC Ahoy uiteindelijk rond de 75ste plek. Tot aan het gedrang in de sprint goed voorin gezeten, maar helaas zonder punten aan de pasta.

Dag 2: Algehele malaise geeft motivatie!

Dit was de dag waarop er punten gepakt moesten worden, beginnend met een ploegentijdrit. “Een top-3 notering behoort tot de mogelijkheden”, aldus Lars voorafgaand aan deze discipline. Aan de voorbereiding zou het in ieder geval niet liggen. Ten minste… Dat was het idee. Met een strakke focus en een (over)gezonde dosis spanning stond RWC Ahoy om 12:38u aan de start. Tot op het bot gemotiveerd, Hier moest het gebeuren! 

5, 4, 3, 2, 1… Direct vol op de Poggio van Groot-Gelmen op. Met slechts 3 seconden onder de Strava KOM werd deze overwonnen. Op weg naar een top-5. Maar niets was minder waar; Met hartslag in het diepdonkerrood  ontspoorde het geoliede treintje in de afdaling.. De meer dan haakse bocht direct na de afzink werd met het snot voor de ogen ternauwernood bedwongen, maar resulteerde in het uiteenvallen van de trein. Wouter dichtte het gat, wat ervoor zorgde dat hij op de tweede klim moest lossen.Niet getreurd zou je denken, immers de tijd van de derde renner telt. Echter liep vervolgens de ketting van Thijs eraf, waarna Bram dankzij het Vlaamse wegdek lek reed. Gelukkig bereikte Thijs de surplacende Lars en Nick, waarnade uitgedunde trein alsnog knap naar een 15de (van de 36) tijd reed. De eerste punten in de pocket, maar hier had echt meer ingezeten! Op naar deel 2 van de dag. De individuele omniums.

De omniums: 5 x 35 Minuten vol voor elke punt!

Lang treuren had geen zin, want 2 uur na de ‘deceptie’ van de ploegentijdrit moest Thijs weeraan de bak: 9 Rondes van 2,2 kilometer, geen meter vlak, , bij een temperatuur  waar de mussen dood van het dak vielen en iedere renner zonder teamgenoten op zichzelf aangewezen was. Ondanks het verschroeiende tempo, was het een voor onze lichtgewicht prima handhaven in het peloton. Thijs sprokkelde iedere ronde voorin punten bij elkaar. Helaas kostte dit te veel energie om in de eindsprint nog een rol van betekenis te spelen.

Daarna was het aan manche 2, met Nick. Alhoewel hij, door een te vroeg startschot van de organisatie, later over de start rolde dan de andere 34 renners zag Nick kans om weer aan te haken. Nadat een kopgroep was vertrokken, trachtte Nick nog om ernaartoe te springen. Verder dan op een paar seconden chasse patatten achter de vluchters kwam hij niet, om vervolgens in de sprint te worden bijgehaald door een razend peloton met een 18e plek als gevolg.

Wouter stond verstandig vroegtijdig aan de start, waar hij constateerde dat hij o.a. tegen de klassementsleider en een Duits kampioen mocht strijden. Keer op keer ging het gas erop, waardoor het peloton met het tong op het stuur lag. Ondanks dat reed hij ijzersterk en attent van voren en zag hij kans om in de 7de ronde even vooruit het peloton te rijden. Terwijl het op de fiets niet was te zien, stierf Wouter daarna van binnen duizend doden, waardoor een goede eindsprint verloren ging. In ieder geval weer voldoende punten en mooie foto’s in de pocket.

Om 17:15 was het de beurt van Bram. Aan niets was te zien dat hij al allemachtig had afgezien die dag. Die Poggio na startfinish werd echter elke keer harder opgereden, waarna een kopgroep ontstond. Bram miste net de slag, maar zat ronde op ronde stijf van voren in het peloton, waardoor een mooie 11e klassering zijn verdienste was.

Als laatste mocht Lars de eer van Ahoy verdedigen, in een manche die grotendeels bestond uit in de top 20 geklasseerde renners. Dat was te merken aan het tempo, wat van start af aan zo smerig hoog lag dat het peloton al in de eerste ronde in stukken spetterde. Ondanks dat wist deze klasbak het echter te presteren om mee te zitten in de kopgroep. Na te zijn bijgehaald door het peloton positioneerde hij zich van voren om vervolgens net als Bram naar een 11e positie te sprinten.

Ondanks het ontsporen van de TTT trein was dag 2 een prachtige ervaring, wat in stijl werd afgesloten met een hoop gezelligheid, pasta en voor de echte mannen Thijs, Wouter en Lars met Limoncello. 

Dag 3: Tot het bot toe gemotiveerd

In deze omloop van 100km moest het gebeuren om alsnog een top-50 klassering te halen. De tactiek was simpel. Meezitten of anders Bram of Lars lanceren op de finish heuvelop. Al snel bleek dat deze ‘ simpel’  niet ‘gemakkelijk’ zou zijn, gegeven dat 180 man met 65 km/u over het Belgische asfalt, of het naastgelegen fietspad of berm, vlogen. Bram probeerde het wel, maar moest zijn vluchtpoging uiteindelijk bekopen met een DNF.. Nog vier Ahoyers in race.

Iedere ronde dunde het peloton op de finishklim aanmerkelijk uit, de deur stond achterin wagenwijd open. Echter voelden de benen van Wouter en Nick voelden goed en ook Lars gaf te kennen nog fris genoeg te zijn voor de finale. Thijs manoeuvreerde daarna zijn ploegmaten met speels gemak door het peloton naar voren. Alhoewel er al een kopgroep was gevlogen, was het met de pittige en smalle klim voor de meet nog steeds dringen geblazen om voorin te blijven en zo kans te maken op wat punten. Dankzij het beulwerk van Thijs lukte in de laatste ronde om de ploeg goed te positioneren voor het eindschot. Met nog een paar honderd meter te gaan werden Lars en Thijs echter omver gekegeld, waarna Thijs met een salto in een greppel landde. Omdat Wouter en Nick hier pal achter zaten waren alle kansen voor Ahoy verkeken. Geen top-50 notering, geen punten, maar godzijdank ook geen ernstige (lichamelijke) schade.

Haspengouw: Gaaf & leerzaam

Ondanks dat de ploeg haar ambities niet heeft waargemaakt, was het desalniettemin een enorm gave ervaring. Hard gereden, eigen grenzen opgezocht en gevonden, veel geleerd en bovenal ook genoten van de atmosfeer met een gezellige ploeg. Op naar volgend jaar… want met deze lessen moet er meer inzitten.

Verslag Omloop van de Maasvallei Junioren

Daar zaten ze dan op een muurtje, winnaar Maikel Zijlaard en de nummer twee Daan Hoole. Een opgewonden microfonist rechts van ze, wat geloste wielrenners die voor ze over de streep bolden, fotografen aan de andere kant. Ze vertrokken geen spier. Wie niet beter wist dacht aan twee fietsvrienden die tijdens hun zaterdagse tochtje even bij het wedstrijdje in de buurt kwamen kijken. Ze hadden echter zojuist een van Nederlands meest prestigieuze klassiekers naar hun hand gezet. De houdingen waren minzaam, de blikken op niets gericht, de lichaamstaal niet eens die van kampioenen die zodadelijk op de hoogste treetjes van het podium mochten stappen. Ik denk niet dat iemand het in de gaten had, maar het was dáár op dat muurtje van zo’n typische Limburgse woonhoeve, waar zich een bijzonder mooi moment afspeelde. Ik keek er van een afstandje naar, haalde mijn telefoon uit mijn broekzak en maakte zonder dat ze het in de gaten hadden een foto.

Ik keek nog eens goed. Wat me zo intrigeerde was het grote contrast: als je ze op op de fiets ziet zitten lijken het al volwassen kerels, zo vol kracht en zelfvertrouwen als ze zijn. Maar in dat zeldzaam rustige moment na de wedstrijd zaten daar op dat muurtje twee nog kwetsbare jongens: moedig met zijn tweeën onderweg naar nieuwe successen. Vluchten kon niet meer, ze hadden hun kaarten op tafel gelegd: beiden een dijk van een voorseizoen gereden, overwinningen en ereplaatsen in UCI wedstrijden en een plaats in een topteam bij de beloften voor het grijpen. Alleen de kleur van het truitje is nog niet zeker. Een wielerleven vol successen en valkuilen wacht op ze. Het blijft een geweldig beeld.

Ahoy-trio vooraan

We hadden natuurlijk meer mannen in koers. En behalve Daan en Maikel stak in de Maasvallei nog een derde renner van de ploeg zijn kopje ver boven de middelmaat uit: Stefan Verhoeff. Hij completeerde het Ahoy-trio in de kopgroep van 10 en daar waren we oprecht niet verbaasd over. Er ging wel een kleine zucht van opluchting door de auto toen ook zijn nummer over de radio werd afgeroepen als lid van de kopgroep. Eindelijk rijdt die gozert waar hij hoort werd er geroepen (voor de niet-Rotterdammers: dat is geen typefout, de natte T hoor je er natuurlijk aan vast te plakken). Sterker nog, Stefan maakte nog een grote kans om de koers te winnen ook. Hij zat klaar om na de laatste beklimming van de Snijdersberg te demarreren. Degene die het gat zou dichtrijden zou Daan met zijn snelle benen direct op het wiel krijgen en Maikel zat daarachter ook nog als bliksemafleider. Zijn poging op twee kilometer van de meet gaf hem helaas niet voldoende ruimte waarna de koersslimme Maikel zijn kans pakte. Vanuit laatste positie knalde hij zo hard weg dat de twee seconden vertwijfeling in de groep genoeg waren voor een gat van 30 meter. En dat rijdt je echt never nooit meer dicht, al heet je honderd keer… En vul hier je eigen naam maar in, dat durf ik wel aan. Al is te hopen dat Van Avermaet dit niet leest. Enfin, je snapt het punt. De bekende gebalde vuist ging bij het passeren van de streep weer de lucht in. De rechtse uppercut wordt zo langzamerhand zijn bekende signature move. Daan spurtte sterk naar de winst van de groep en dus plek twee en Stephan klasseerde zich netjes als zevende.

Limburgse Eik
Waar waren onze andere drie starters? Kristoffer Bindemans werd keurig 34e. Zijn uitslag werd een beetje overschaduwd door het geweld van de kopgroep, maar met slechts een vijftigtal uitrijders is dit natuurlijk ook gewoon een mooie prestatie. En of we hem dat hebben laten weten! Edo Maas beleefde een dag om heel snel te vergeten nadat hij door problemen met zijn derailleur al in de eerste ronde de strijd moest staken. Lennart Reijtenbach zat het ook niet mee en dat is zacht uitgedrukt: hij knalde in de bevoorrading op een boom en bracht noodgedwongen enkele uren door in het ziekenhuis. Die Limburgse eik boog helaas ook voor onze Jerommeke niet. Diagnose: gebroken ruggenwervel. En als ik zeg dat die uitslag nog meeviel begrijp je de ernst van de situatie. We hebben het niet zien gebeuren maar het moet een rare en vooral nare val geweest zijn. We kennen Lennart immers als iemand die zeer goed kan sturen en reageren op zulke situaties in de wedstrijd. Hopen maar dat hij zo snel mogelijk weer is hersteld!

Vette Vinger

We konden na afloop dus ook weer dankbaar de felicitaties in ontvangst nemen. Het is overigens vrij makkelijk om als ploegleiding succes te hebben met zo’n verzameling talent die we sinds lange tijd bij RWC Ahoy niet meer sa­men gezien hebben. Faciliteren, de juiste snaar raken en wed­strijden bekijken is de hoofdbrok van het ‘werk’ en een opstelling maken is nog de moei­lijkste taak nu met de blessures die het team hebben getroffen. Als er een wedstrijd aankomt, is het nu checken wie nog een beetje gezond is en die wordt gebeld: gese­lecteerd.

Het koersen eist zijn tol, maar hoe hard het ook klinkt: het is part of the game. Denk je dat de geblesseerde jongens nu (met alle respect) gaan volleyballen? Ben je gek, er staan NK’s voor deur, de meerdaagse in Bladel komt eraan en weet ik wat al niet meer. De kalender zit nog propvol mooie wedstrijden. En van die wedstrijden zullen wij zo goed als we kunnen verslag blijven doen – in woord en beeld. Al dan niet filmend met een telefoon waarvan de lens is ‘beslagen’ door een vette vinger of de live-verbinding bij het ingaan van de laatste kilometer plots wegvalt. Excuus hiervoor, maar we blijven ons best doen te verbeteren. Wees tot die tijd blij dat we de uitzending niet onderbreken voor reclames. Met in totaal 6.500 views op de live-video’s hebben we immers al weer veel wielerliefhebbers en volgers weten te bereiken. Bedankt weer voor de support allemaal en tot de volgende koers!

P.s. de vette vinger was van mij, al gaat onze verzorger Robbie hierin ook niet helemaal vrijuit. Deze zaak wordt na de klachtenregen nader onderzocht.

Foto’s: Raymond Kerckhoffs & website Ronde van Limburg

Koersverslag E3 Prijs Harelbeke (junioren)

Door Fedor Slegtenhorst

De E3 Prijs Harelbeke werd, een maandje na de prof-editie, ook door de Junioren gereden. Iets korter natuurlijk, maar ook boordevol klimmen en kasseistroken. Stef Zeestraten, Maikel Zijlaard, Vincent Hoppezak, Stefan Verhoeff, Edo Maas en Herman Brinkman maakten hun opwachting in een van de best georganiseerde koersen van de Junioren-kalender.

Het is geen nieuws als ik nu al verklap dat Edo Maas deze wedstrijd op zijn naam schreef. Hij reed een dijk van een koers en dat verbaasde ons niets. Edo heeft namelijk twee karaktertrekken die van hem een hele goede wielrenner maken: hij is een realist èn niet bang om te koersen. Hij ging met een plannetje de wedstrijd in: vooraf was besproken dat voor het geweld zou losbarsten op de Patersberg en de Oude Kwaremont hij beter al wat afstand kon nemen. Zo zou hij in de finale zijn karretje kunnen aanhaken bij de grote mannen die van achteruit kwamen en áls hij er eenmaal in de finale bijzit is hij altijd een hele gevaarlijke klant. Zo gezegd, zo gedaan. Lukte de eerste ontsnapping nog niet, de tweede was raak. In hardrijder Tijmen Arensman had hij de ideale vluchtmakker en samen pakten ze ruim een minuut voor de ze aan ‘de Pater’ begonnen.

Voor we ons na zo’n 70 kilometer koers in deze beslissende fase van de wedstrijd bevonden verloren we helaas al wel twee renners door één valpartij. Door een massale crash moesten zowel Herman Brinkman als Vincent Hoppezak de strijd staken. Herman brak zijn fiets in tweeën en Vincent blesseerde zich (opnieuw) zeer zwaar. In de eerste snelle inventarisatie van het hoopje kermende opgestapelde renners merkten we Vincent nog niet op. Pas toen we de valpartij eigenlijk wilden passeren zagen we het kopje van Vincent boven een berg fietsen uitsteken. Het was direct duidelijk: die lag er slecht bij. Zijn knie leek wel twee keer zo groot. Hij gaf direct aan niet meer door te kunnen en ik kan je vertellen dat er in de auto hartgrondig gevloekt werd. Vincent kende dit jaar al veel pech en kwam er net weer doorheen. En daar lag hij wéér. Maar je moet door met de wagen en je gehavende renners achterlaten. Een klote moment. Even slikken en maar weer doorgaan.

Uiteindelijk belandden we dus bij de Patersberg op zon 40 kilometer van de meet. Toen Edo en zijn vluchtmakker daar gepasseerd waren ontbond Maikel Zijlaard zijn duivels. Op die befaamde kasseienpuist voerde hij een sterk nummertje op. Bergop het tempo opvoeren, doortrekken, een gat slaan met de groep en alleen in de achtervolging de koplopers bijna oprapen. Een ideaal scenario voor de ploeg was in de maak: drie man weg met daarbij twee man van ‘ons’. Het vooraf bedachte plannetje leek te lukken tot bij Maikel op de Oude Kwaremont het noodlot toesloeg: zijn ketting sloeg tussen zijn derailleur en het derraileurwieltje. Kan dat? Ja, dat kan, weten na vandaag. Het peloton was inmiddels zo ver uit elkaar geslagen dat we niet kort genoeg achter hem konden zitten om direct een nieuwe fiets te geven. Hij vroeg meerdere keren om zijn ploegleidersauto, maar pas na 20 kilometer rijden met het defect mochten we achter de eerste groep van inmiddels 44 renners plaatsnemen. Direct wisselen en met zo’n 10 kilometer te gaan kon hij weer plaatsnemen in de groep. Edo zat daar inmiddels ook weer bij. Hij was teruggepakt nadat zijn medevluchter Arensman ook door pech op de Oude Kwaremont de rol moest lossen. Alles bij elkaar dus in de finale en even leek het uit te draaien op een anticlimax. Een klein peloton denderde op de meet in Harelbeke af.

Daarbij helaas niet Stef Zeestraten en Stefan Verhoeff. Beiden zaten nog wel in koers, maar in respectievelijk de tweede en derde groep. Duidelijk was dat ze allebei een terugslag hadden van hun zware valpartijen in de afgelopen week. Daardoor vonden we hen terug op posities in de koers waar ze gezien hun kwaliteiten eigenlijk niet thuishoren. Maar ook dat is de realiteit. Het niveau is dermate hoog dat een haperend fysiek wordt afgestraft. Het was gewoon even op in de finale, wat bij jongens op deze leeftijd kan gebeuren als ze niet 100% zijn. De reserves zijn nog niet zo groot en dan is het een kwestie van accepteren en goed herstellen. Geen zorgen, die goede benen zijn niet zomaar weg, hoor. Stef mag zich gaan voorbereiden op zijn debuut in de nationale selectie en Stefan gaat dit seizoen zijn neus zeker aan het venster steken en de buitenstaanders eens flink verrassen. Daar wordt hard aan gewerkt.

Het eerste peloton denderde inmiddels de laatste kilometers in. Gespannen maar toch enigszins murw gebeukt door een chaotische koers wachtten we in de auto de afloop af. Edo en Maikel waren echter niet van plan om de koers zomaar uit hun handen te laten glippen. Edo maakte gebruik van een twijfel-moment in de groep en demarreerde in de laatste kilometer naar een renner (Marijn van den Berg) die al licht vooruit reed en spurtte naar de grootste zege in zijn jonge carrière. Niet gestolen en als eerste-jaars Junior een groot compliment waard. Het is wel de laatste keer dat hij zoiets flikt want vanaf nu laten ze Edo op zo’n moment nooit meer rijden. Met die nieuwe status koersen wordt weer een mooie nieuwe uitdaging voor hem. Maikel wist er als non-sprinter nog een knappe zesde plaats uit te slepen wat bewijst dat hij nog met overschot in de koers zat. Stef werd 55e en Stefan bolde als 92e over de meet.

Een mooie afloop dus, maar de gevoelens achteraf waren natuurlijk gemengd. Edo was euforisch na zijn mooie zege, Maikel reed rond met een gevoel van onmacht door zijn defect, Vincent kwam het ziekenhuis uit met een been in het verband, Stef en Stefan waren even helemaal op en Herman had de pest in zijn lijf door zijn gebroken fiets. Het is dan snel schakelen: de een begeleid je naar het podium, de ander troost je, dan weer even ergens een hart onder de riem en weer een ander moet je juist weer even met rust laten. Ron Zijlaard is daar een voorloper in. Geloof me, hij zit niet met één maar met zes kinderen in koers. En hoewel de renners zichzelf het aller-meeste gunnen, hebben ze hun teamgenoten allemaal hoog in het vaandel staan. Kijk maar naar de start: tussen 180 strakke koppen babbelen zes schoffies er lustig op los, maken grapjes en hebben lol met elkaar. En bij de huldiging tonen ook de teleurgestelde renners netjes hun respect aan de winnaar. Mensen zonder sport-achtergrond vinden dat normaal, maar dat is het niet. Dat is groots en dat het soms uit hun tenen moet komen is helemaal niet erg. Dat is nu eenmaal het geval bij de sterke karakters die we koesteren.

Speciale dank gaat uit naar onze nieuwbakken mechanieker Ryan Wood, die ondanks dat hij zelf ook op het asfalt lag doordat de auto iets eerder vertrok dan dat hij er in zat, uitstekend werk afleverde. Natuurlijk ook de groep die als verzorgers optraden: de betrokken wielervaders René Zeestraten, Ton Verhoef en Frans Hoppezak en natuurlijk de onmisbare wielermoeders Ineke Zijlaard en Petra Hoppezak. Lodewijk Maas trad opnieuw op als ‘huisfotograaf’ en schoot weer mooie unieke plaatjes die je nergens anders terugziet.

Dat zijn overigens ook precies de mensen (en bijbehorende families) die de credits voor de mooie prestaties van het afgelopen voorjaar mogen opeisen. Ik moet soms wel een beetje lachen om de mensen die nu claimen erg belangrijk te zijn (geweest) of het altijd al in hen zagen zitten. En hoe zit dat als ploegleider? Dan ben je zo goed als je beste renner en daar is alles mee gezegd.

De credits voor de live-uitzendingen ontvangen we natuurlijk graag en dankbaar en we blijven ons best zo goed mogelijk verslag te doen. Dat doen we ook via het Twitter account van RWC Ahoy. Vergeet dat account niet te volgen om op de hoogte blijven.

We hopen dat iedereen zo van de koers genoten heeft!

Koersverslag Ster van Zuid-Limburg (junioren)

Door Fedor Slegtenhorst

Foto: Lodewijk Maas

Het lange paasweekend stond voor de Junioren in het teken van drie dagen koersen in Belgisch Limburg. Met Daan Hoole, Stef Zeestraten, Lennart Reijtenbach, Vincent Hoppezak, Maikel Zijlaard en Edo Maas trokken we met een sterke ploeg naar Borlo en omgeving. Ik zelf, Ron Zijlaard en mechanieker Thomas Hoole zaten weer in de auto en Daniël Hoole, Frans Hoppezak en Robbie gingen mee om de verzorging onderweg weer perfect te organiseren. Een mooi gezelschap, klaar om drie dagen koers te maken.

Starten met een sterke ploeg is natuurlijk hartstikke mooi, maar maakt het des te belangrijker om de juiste balans voor elke renner in de gaten te houden. Iedereen mag – zoals het hoort in deze categorie – koersen voor voor zijn eigen resultaat, maar tegelijkertijd speelt het ploegbelang een steeds grotere rol. Het is natuurlijk compleet anders als je start met renners die louter kunnen volgen en reageren op het moment dan als je renners hebt rijden (waaronder de nummers 2 en 3 van de UCI-ranking) die allemaal de koers ingaan om te winnen. Dan moet je afspraken maken, vooruit denken en een plan verzinnen. De kwaliteit van de renners laat dit natuurlijk ook toe. De analyse achteraf kan dan soms ook weer wat verder gaan dan alleen maar een aai over de bol. Die wordt vaak gegeven hoor, maar het kan ook weleens flink knetteren. Dat wordt dan later nog eens rustig doorgenomen en s’avonds aan tafel is de sfeer dan zoals altijd uitstekend. Het is voor mij persoonlijk als beginnend ploegleider leerzaam om daar met Ron Zijlaard over te kunnen praten. Het is een eng woord, maar van dit soort ‘teamprocessen’ en hoe zich dit ontwikkelt kan ik eigenlijk bijna nog meer genieten dan van een goed resultaat.

Voor de liefhebbers verzorgden we vanuit de auto onderweg weer live-uitzendingen op Facebook. Meer dan 7500 kijkers (opgeteld alle uitzendingen over 3 dagen) konden meegenieten van de koers onderweg, de spanning in de finales en helaas ook her en der pech en een valpartij. Niks knippen of uitzenden met vertraging. Als allereerste ploeg brengen we gewoon live keiharde Rotterdamse koersrealiteit vanuit een ploegleidersauto. De slechte grappen moet je maar op de koop toe nemen.. Sorry nog daarvoor. Tegen dit soort beelden kan ook geen geschreven verslag tegenop. Onderaan het artikel vind je een link naar de uitslagen.

Wat je nergens leest is hoe de renners deze driedaagse doorkwamen en beleefden. Per renner nemen we het even kort door:

Edo Maas wint al klassiekers in Nederland, en heeft dit seizoen al knap twee zeges op zak maar koersen op internationaal niveau is nog een stapje hoger natuurlijk. Maar hij is eerstejaars, net 17 jaar en heeft groeimarge. Zijn ‘motor’ moet nog wat groter worden om met de grote mannen mee te kunnen en met dat in het achterhoofd proberen we Edo ook te laten koersen. Hij pakt dat fantastisch op en de weerstand van de grotere wedstrijden doet hem goed. Hij groeit, koerst altijd, vult zijn rol in de ploeg goed in en een paar kniewonden na een valpartij doen hem niets, joh. Dan loop ie gewoon met opgestroopte broek tot boven de knie s’avonds door het hotel te paraderen om de wonden te laten drogen om er de volgende dag weer in te vliegen. Zijn plafond ligt na dit weekend dan ook weer een stukje hoger.
Vincent Hoppezak vind langzaam zijn echte benen terug. Ik noemde hem vorige keer al een koers-kapitein en dat durf ik met gemak nog eens te herhalen. Vincent heeft de kwaliteiten om de boel in de koers te regelen. Toen hij in de eerste etappe voor de finale begon even bij de auto kwam keek ik bovendien in twee ogen die alweer een stuk beter stonden dan twee weken geleden: fris en scherp. Natuurlijk is er nog werk aan de winkel maar we zagen hem terug vooraan in de keiharde finale van de tweede etappe toen hij bij de slag zat. Daar waar hij hoort. Schrijf Vincent maar op voor de komende weken, die wordt elke koers beter nu.

Daan Hoole kan je altijd opschrijven als kandidaat winnaar en hij bevestigd die status ook regelmatig. Ik zeg niet dat Daan Hoole zonder lekke band de Engelsman die nu won geklopt had in de tweede etappe maar het is jammer dat hij er niet man tegen man om kon strijden. Maar zo is nou eenmaal de koers en dat zijn zijn eigen woorden. Derde in het eindklassement na de tweede plaats in Parijs-Roubaix vorige week is natuurlijk ook niets om over te klagen. Geen woord teveel hoor je van Daan na een teleurstelling. En waarom zou ie? Het is zoals het is. Gewoon goed, gewoon Hoole.

Stef Zeestraten was de pechvogel van het weekend. In de derde etappe in een afdaling(!) met je rug bovenop een stoeprand vallen is geen pretje. De beelden op Facebook waren allesbehalve prettig om te zien toen Stef daar kermend op de grond lag. Gelukkig heeft hij er niets aan overgehouden. Toch doodjammer die val, vooral omdat hij zich elke dag een beetje beter begon te voelen. Stef liet bovendien zien over een sterk karakter te beschikken door na – laat ik het netjes zeggen – een analyse na de eerste etappe die niet in zijn voordeel uitpakte, zich op te richten en ervan te leren. Stef is uit een sterk stukje wielerhout gesneden. Niet alleen zijn kop, maar ook zijn rug weten we na dit weekend.

Laat je niet foppen door Maikel Zijlaard. Achter die blonde krullen en dromerige blik schuilt een renner die altijd start met het mes tussen de tanden. Hoewel ook hij al weken sterk in de aandacht staat in en om het peloton, zoekt hij voor de koers niet de spotlights maar de luwte op. Ruis op de lijn wordt vakkundig geëlimineerd in dienst van zijn prestaties op de fiets. Want dat is wat telt. Zijn resultaten waren dan ook weer goed dit weekend. Een ultieme aanval op de leiderstrui in de laatste etappe mislukte net, maar hij kan best tevreden zijn. Zoeken naar Maikel hoefde je trouwens ook nooit. Zat hij niet op de fiets of aan tafel dan vond je hem op zijn bed. Altijd goed verzorgen, altijd denken aan de volgende dag. Dat hoef je hem allemaal niet te vertellen. Het enigste wat je moet doen is een muur vormen voor de ruis. In zo’n omgeving rendeert hij het beste want als het op hard fietsen aankomt zijn er wereldwijd op dit moment weinig Junioren beter.

Lennart Reijtenbach is onze spurtbom in hart en nieren. Niet alleen de sterke schouders en gespierde kuiten verraden dat, maar in alles zie je in hem een rappe man terug. Ooit weleens op het karakter van een sprinter gelet? Soms beetje last van dit of dat maar als ze wakker schieten zijn ze 100% als eerste bij de meet. Sprinters zijn in het hedendaagse wielrennen heel veel waard en dat is een mooie kans voor hem. Ontwikkelen is voor hem nu dus het belangrijkste en deze driedaagse paste mooi in dat plaatje. Hij kon nog niet in stelling worden gebracht voor een spurt, maar toonde wel karakter door zich in de derde heuvelrit terug te blijven vechten in de koers. Ook hij kan zeker tevreden zijn.

Al met al een paar hele leuke dagen, met speciale dank aan Ron, Thomas, Robbie, Daniel en Frans voor het vormen van een geweldig team. Elke dag stonden de fietsen en de auto weer glimmend klaar, was de verzorging top geregeld, waren de benen van de coureurs weer soepel, lagen aanvalsplannen klaar, vlogen de anekdotes over tafel hoefden de renners maar een ding te doen: koersen. En dat deden ze!

Woensdag 19 april zijn wij en deze renners (bijna) allemaal aanwezig in en rond de koers op RWC Ahoy. Wellicht tot dan!

Claudia van Dijk in actie tijdens GP Dames bij RWC Ahoy

Op zaterdag 8 april 2017 werd de Grote Prijs Dames verreden bij RWC Ahoy. Een verslag vanuit de koers door Claudia van Dijk.

Zestig kilometer stond er op de planning en er hing wat gezonde spanning in de lucht voor de wedstrijd. In het begin leken we redelijk vlot van start te gaan, maar later viel het toch wel erg vaak stil waar andere meiden gebruik van maakten door te demarreren. Zelf vond ik de wedstrijd erg chaotisch en merkte ik op dat we een aantal keer bijna vielen waarbij er één echte valpartij was. Daar zat ik ook achter dus moest ik een sprintje trekken terug naar het peloton, maar ik ben er wel bijgekomen (zoals nog een paar meiden) doordat het peloton weer helemaal stil viel.

Tegen het einde aan probeerde er steeds meer meiden te demarreren maar zij werden uiteindelijk wel weer teruggepakt, totdat Hanneke Mulder, Marieke van Witzenburg en Senna Feron vertrokken. Zij bleven met zijn drieën heel netjes draaien en ik dacht nog bij mezelf: “Als we die laten rijden, zijn ze weg”. Dat is dan ook precies wat er gebeurde, zij bleven voor het peloton uitrijden en wonnen daarbij ook de wedstrijd waarbij Hanneke Mulder eerste, Marieke van Witzenburg tweede en Senna Feron derde werd.

Tijdens het afsprinten van het peloton vielen er weer bijna wat meiden voor me waardoor ik voor de finish nog vol in mijn remmen moest. Ik ben dan ook zelf 36e geworden. Jammer van de finale maar je moet op staan en weer doorgaan en op naar de volgende wedstrijden. Zondag 16 April, 10:00 uur, staan de clubkampioenschappen op het programma van RWC Ahoy. Hopelijk wordt het weer een spektakel op ons parcours!

Nieuwelingen in de Zuiderzeeronde

Afgelopen weekend reden onze nieuwelingen de de klassieker “Zuiderzeeronde”. Namens RWC Ahoy stonden Sten Verzijl, Lars Seldenthuis en Michiel de Veld aan het vertrek. Om 10:15 uur was het vertrek in Dronten. De wedstrijd werd verreden over een afstand van 90 km.

Het  peloton bleef tot ongeveer 50 km bij elkaar. Hierna ontstond er een een kopgroep ontstond  van 15 renners waar Sten deel van uitmaakte. Daarachter het peloton met daarin Lars en daarachter weer een groep waarin Michiel zat. Helaas moest Sten uiteindelijk de kopgroep laten gaan samen met nog wat andere renners. Ze bleven wel uit de greep van het achtervolgende peloton. De groep met Sten sprintte voor plek 7. Sten werd vierde in deze groep en werd dus op plek 10 geklasseerd. Lars sprintte mee in het peloton dat 2 minuten later over de meet kwam en eindigde op plek 26. Michiel haalde uiteindelijk de finish niet omdat hij een ”afloper” had en uiteindelijk de wedstrijd moest staken in de plaatselijke ronde.

Verena en Naomi in actie tijdens de Healthy Ageing Tour

Door Naomi Seldenthuis

Afgelopen dinsdag vertrokken onze junioren Verena Batenburg en Naomi Seldenthuis als gastrensters van de wielerploeg Jan van Arckel naar Groningen voor de Healthy Ageing Tour. Dit is een UCI Nations Cup wedstrijd met ploegen van over de hele wereld aan de start. Beide rensters hadden heel erg veel zin in deze koers.

Woensdag ging de meerdaagse van start met een proloog van 3,4 km. Helaas had Naomi voor de start problemen aan de fiets waardoor de focus die nodig was ontbrak. Dit resulteerde in plek 98. Balen, want dit had vele malen beter gekund. Verena zei: ‘tijdrijden is zeker niet mijn ding, maar met plek 103 ben ik niet tevreden. Met een slecht gevoel naar bed en de volgende dag had ik een echte off-day.”

Op dag twee stond Baflo-Baflo (78 km) op het programma: een omloop van ruim 19 km die 4 keer verreden moest worden. Verena toonde karakter en reed ondanks haar off-day toch de koers uit. Naomi kwam na een grote inhaalrace in groep 3 terecht en finishte op plek 69.

De derde dag, Stadskanaal-Stadskanaal, het park was dichtbij dus we gingen er op de fiets heen. Het parcours, een omloop van 34,4 km die twee keer verreden werd, bestond uit veel lange rechte wegen. Verena stond gemotiveerd aan de start na de eerste twee dagen waar teleurstelling over bestond. Dit resulteerde in een mooie uitslag, ze finishte netjes in het peloton wat voor haar het doel van de dag was. Naomi had minder geluk. Ze zat niet goed gepositioneerd in de neutralisatie waardoor ze al snel op een gaatje zat. Aangezien niet alle auto’s reden zoals zou moeten kwam ze ondanks een ronde hard werken tussen de auto’s niet meer terug bij het peloton. Dat betekende dus nog een ronde hard door rijden in een groepje van zes om op tijd binnen te komen. Dit lukte.

De laatste dag was aangebroken en alle rensters van Jan van Arckel waren nog in koers! De laatste etappe was ook de langste, 95 km verdeeld over 3 rondes. De dames reden netjes mee in het peloton. Helaas kwam Verena na 55 km ten val waardoor ze op een groot gat kwam te zitten. Na 20 km tussen de auto’s te hebben gereden, heeft ze nog 20 km alleen gereden om gelukkig nog binnen de tijd te finishen. Naomi werd veel gehinderd door valpartijen en is zo’n 5 keer teruggereden naar het peloton waar ze op een plek 61 finishte.

Beide meiden hebben deze week veel karakter getoond en zijn blij dat ze de eindstreep met elkaar hebben bereikt. Uiteindelijk zijn er maar 78 van de 120 gestarte meiden gefinisht. We hebben weer veel geleerd, het was een mooie ervaring en bovenal heel erg gezellig!

Daan Hoole tweede in Parijs-Roubaix voor junioren

In Parijs-Roubaix voor junioren is Daan Hoole als tweede geëindigd achter winnaar Tom Pidcock. De sterke Zuidlander, die samen met clubgenoten Vincent Hoppezak en Maikel Zijlaard uitkwam voor de nationale selectie van coach Peter Zijerveld, won de sprint van de groep achter Pidcock die naar de overwinning soleerde.

Daan Hoole kon zeer goed leven met de tweede plek. “Pidcock was op de kasseien gewoon een klasse beter, hij kon technisch gezien daar telkens bij ons weg rijden. Misschien hadden we hem nog een keer terug kunnen halen, maar hij was de sterkste en de samenwerking daarachter was niet goed. Achter hem reden we nog met vier man weg en gingen we de wielerbaan op. De Deen die de sprint aan ging, deed dat net even iets te vroeg, waardoor ik er nog overheen kon komen. Ik ben geen echte sprinter, maar na zo’n zware koers was het gewoon een kwestie van wie nog het meest in de benen had.” Dat gold volgens Hoole ook voor de situatie in de kopgroep. “We waren wel met drie landgenoten, maar eerst was bij Robin en later bij Maikel het beste eraf. Ik had nog de benen om met die groep achtervolgers mee te springen, je kunt plannen maken vooruit, maar het is de frisheid in de finale die uiteindelijk beslist hoe het afloopt.” (Bron: KNWU)

Deze tweede plaats van Daan is weer een succesverhaal van onze juniorenselectie die week in week uit zeer aansprekende resultaten boeken. Was het verleden week nog Maikel Zijlaard die de Ronde van Vlaanderen op zijn naam zette, deze week wint Stef Zeestraten in de Zuiderzeeronde en wordt Daan Hoole dus tweede in Roubaix. Wij kunnen hier alleen maar van genieten!

Edo Maas (alias ”Groen”) wint Ronde van Noordwest Overijssel

Afgelopen weekend was een top weekend voor onze junioren. Maikel Zijlaard won zondag de Ronde van Vlaanderen. Zeker niet minder belangrijk is de overwinning van Edo Maas in de Ronde van Noordwest Overijssel afgelopen zaterdag. Hij zette in deze klassieker een sterk nummer neer en was als eerstejaars junior de sterkste van de kopgroep.

Dat Edo Maas talent heeft is al even bekend. Hij won dit jaar al in de Ronde van Rijkevorsel. Verleden jaar is hij Nederlands Kampioen tijdrijden bij de nieuwelingen geworden. Een hardrijder pur sang, die ook nog eens kan aankomen en niet onverdienstelijk rijdt in een klim. Deze alleskunner heeft het in zich een echte topper te worden, en wij zijn trots dat hij uitkomt in het groen-witte RWC Ahoy tricot.